รองเท้าที่สวมโดยไม่ต้องใช้มือ Hands Free
ต้นต้องหัดเดินใหม่หลังผ่าตัดหลังโดยมีข้อห้ามเดียวคือห้ามก้ม พายคือพี่สะใภ้หม้ายที่ถูกจ้างมาใส่รองเท้าให้เขาทุกเช้า ความใกล้ชิดที่จำเป็นกลายเป็นความผูกพันที่ต้องห้าม จนกระทั่งรองเท้า Skechers Slip-ins คู่หนึ่งที่พี่ชายสั่งไว้ล่วงหน้า 2 ปี มาถึงและทำให้เขายืนได้เองโดยไม่ต้องรอใคร
เรื่องราวบันทึกชีวิตของผู้ชายที่ใช้เวลา 10 ปีเรียนรู้ว่า อิสรภาพที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่การเดินได้โดยไม่ต้องใช้มือ แต่อยู่ที่การกล้ายอมรับว่าเราเคยรักใครโดยไม่ได้รับอนุญาตให้แตะต้อง
สารบัญเนื้อหา
👉 นิยายซีรีส์ รองเท้าที่สวมโดยไม่ต้องใช้มือ Hands Free
ผมเขียนเรื่องนี้ตอนอายุ 41 ปี ไม่ใช่เพราะอยากให้ใครเห็นใจ แต่เพราะมีรองเท้าอยู่คู่หนึ่งวางอยู่ข้างประตูห้องเช่าที่อารีย์ มันเป็น Skechers Slip-ins GOwalk Flex รหัส 216491-BBK สีดำสนิท พื้นด้านในยุบตัวตามรูปเท้าผมพอดีเพราะ Air-Cooled Memory Foam ที่ใช้มา 3 ปี
ส้นที่เคยเด้งด้วย ULTRA GO ตอนนี้แบนลงเล็กน้อยตามน้ำหนักของเรื่องราวที่มันแบกไว้ ผมไม่ได้ซื้อเพราะโฆษณา ผมได้มันมาเพราะผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมไม่ควรแตะต้อง
ปี 2562 ผมทำงานเป็นนักแปลอิสระรับงานจากเอเจนซี่รองเท้ากีฬาแห่งหนึ่ง ชีวิตคือการเดินจากบีทีเอสไปร้านกาแฟ จากร้านกาแฟกลับคอนโด
วันหนึ่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่ผมซ้อนปาดเข้ากับแท็กซี่ตรงแยกอโศก ผมกระเด็นลงพื้น หลังส่วนล่างร้าวเหมือนไม้บรรทัดหัก หมอผ่าตัดหมอนรองกระดูก L4-L5 แล้วสั่งห้ามก้ม ห้ามบิด ห้ามยกของหนักเกิน 2 กิโลกรัมเป็นเวลา 6 เดือน คำสั่งนั้นฟังดูง่ายจนกระทั่งเช้าวันแรกที่ผมพยายามใส่รองเท้าผ้าใบเก่า
ผมอาศัยอยู่คนเดียว แม่จึงจ้างนักกายภาพจากคลินิกใกล้บ้านมาช่วย เธอชื่อ "พาย" อายุมากกว่าผม 2 ปี เป็นภรรยาหม้ายของพี่ชายผมที่เสียจากมะเร็งปอดเมื่อ 2 ปีก่อน ตามธรรมเนียมบ้านเรา
พายยังถูกเรียกว่าลูกสะใภ้ แม้จะไม่มีใครบังคับให้เธออยู่ แต่เธอเลือกอยู่ดูแลแม่ผมต่อ นั่นคือเหตุผลแรกที่ผมไม่ควรมองเธอเกินกว่าหน้าที่ เหตุผลที่ 2 คือร่างกายผมเอง การสัมผัสทุกครั้งต้องมีเหตุผลทางการแพทย์เท่านั้น
พายมาทุกเช้า 9 โมง เธอจะเคาะประตูเบาๆ วางกระเป๋า แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าผมโดยไม่พูดมาก มือของเธอเย็นและคล่อง เธอสวมถุงเท้าให้ผมก่อน แล้วค่อยๆ จัดลิ้นรองเท้า ดึงส้น จัดเชือก
ผมมองปลายนิ้วเธอมากกว่าหน้าตาเธอเสียอีก เพราะการก้มมองเป็นสิ่งเดียวที่ผมทำได้โดยไม่เจ็บ เราคุยกันเรื่องหนังสือ เรื่องเพลงเก่า เรื่องแม่ที่บ่นว่าผมผอมลง เธอหัวเราะน้อยๆ บอกว่าถ้าผมหายดีต้องพาเธอไปเดินสวนเบญจกิติให้ได้ เพราะพี่ชายผมเคยสัญญาไว้แต่ไม่เคยทำ
3 เดือนผ่านไป ผมเริ่มเดินได้โดยใช้ไม้ค้ำ แต่ยังใส่รองเท้าเองไม่ได้ ความรักของผมเติบโตขึ้นในจุดที่น่าอายที่สุด คือผมเริ่มรอเสียงเคาะประตูมากกว่าการหายดี
ผมเริ่มจำกลิ่นโลชั่นที่มือเธอ จำแรงกดที่ส้นเท้าเวลาจัดรองเท้าให้เข้าที่ มันไม่ใช่ความใคร่ มันคือความผูกพันที่เกิดจากการต้องพึ่งพา ซึ่งในบ้านเรา การพึ่งพาพี่สะใภ้แบบนี้ถือว่าเกินขอบเขต ผมจึงไม่เคยพูดอะไร
เช้าวันหนึ่งพายมาช้ากว่าปกติเกือบชั่วโมง เธอถือกล่องสีดำแดงมา วางบนพื้นแล้วพูดว่า ลองอันนี้ ผมเปิดดู เป็น Skechers ผู้ชายรุ่น Slip-ins GOwalk Flex สีดำ รหัสข้างกล่อง 216491-BBK เธออธิบายสั้นๆ ว่ามันมี Heel Pillow ที่จะประคองส้นให้ไหลเข้าเอง มีพื้นนุ่มแบบเมมโมรี่โฟมระบายอากาศ และพื้นกลาง ULTRA GO ที่เบาจนเหมือนไม่ได้ใส่ ไม่ต้องก้ม ไม่ต้องใช้มือ
ผมขำ เพราะตลอดชีวิตผมไม่เคยเชื่อว่ารองเท้าจะใส่ได้โดยไม่ใช้มือ ผมยกเท้าขวาสอดเข้าไป ผ้าตาข่ายด้านบนโอบหลังเท้าพอดี ส้นไหลผ่านหมอนนุ่มแล้วล็อกดังกรึบเบาๆ เท้าซ้ายตามไปในจังหวะเดียวกัน ผมยืนขึ้นโดยไม่มีมือใครประคองเป็นครั้งแรกในรอบ 112 วัน พายยิ้ม แต่ดวงตาเธอแดง
ผมกำลังจะขอบคุณ เธอก็หยิบใบเสร็จที่พับไว้ในกล่องยื่นให้ วันที่บนใบเสร็จคือ 14 กุมภาพันธ์ 2 ปีก่อนหน้า ชื่อผู้สั่งคือพี่ชายผม ที่อยู่จัดส่งคือบ้านแม่
ผมอ่านแล้วมือสั่น พายบอกว่าพี่ชายผมสั่งไว้จากเว็บไซต์อเมริกาเพราะพ่อเราก็เคยผ่าตัดหลังเหมือนกัน เขาตั้งใจจะให้พ่อ แต่ของมาส่งช้า พ่อเสียก่อน ของเลยถูกเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าของพายตลอดมา เธอเพิ่งนึกได้เมื่อเห็นผมล้มตอนพยายามใส่รองเท้าเองเมื่อสัปดาห์ก่อน
นั่นคือครั้งแรกที่ผมไม่ได้ตกหลุมรักเพราะความใกล้ชิด ผมกำลังเดินซ้ำรอยความห่วงใยที่พี่ชายทิ้งไว้โดยไม่รู้ตัว พายไม่ใช่คนที่ผมต้องห้ามเพราะเธอเป็นหม้ายของพี่
แต่เป็นคนที่พี่ฝากไว้ให้ดูแลผมผ่านรองเท้าคู่หนึ่ง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ผมแบกมาตลอด 3 เดือนกลายเป็นความว่างเปล่าที่ดังกว่าเสียงส้นกระทบพื้น
หลังจากนั้นพายมาอีก 2 สัปดาห์แล้วหยุด เธอบอกว่าคลินิกส่งคนใหม่มา ผมใส่ Skechers คู่นั้นทุกวัน เดินจากอารีย์ไปจตุจักร จากจตุจักรไปออฟฟิศเอเจนซี่ที่รับผมเข้าทำงานประจำฝ่ายคอนเทนต์
เพราะผมเขียนบทความเรื่อง รองเท้าที่ไม่ต้องก้ม แล้วมีคนแชร์มากกว่าหมื่นครั้งในสัปดาห์เดียว ชีวิตผมผูกกับรุ่น 216491-BBK ตั้งแต่นั้น ผมซักมันในเครื่องซักผ้าตามที่ป้ายบอก พื้น Flex Pillars ยังเกาะพื้น BTS ที่เปียกฝนได้ดีเหมือนวันแรก
5 ปีผ่านไป พายย้ายกลับไปอยู่เชียงใหม่กับแม่ของเธอ ผมแต่งงานสั้นๆ ครั้งหนึ่งแล้วหย่า ไม่มีลูก ผมยังเก็บกล่องรองเท้ากล่องเดิมไว้เพราะนิสัยนักสะสม
จนวันที่แม่โทรมาบอกว่าพายตรวจพบโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง ALS เธอเริ่มยกแขนไม่ขึ้น เดินเซ และหมอบอกว่าอีกไม่นานจะนั่งรถเข็น
ผมขึ้นเครื่องไปเชียงใหม่ในบ่ายวันศุกร์ ถือรองเท้าคู่ใหม่ที่บริษัทส่งมาให้ทดลอง เป็นรุ่นเดิมสีดำเหมือนเดิม พายผอมลงมาก นั่งบนเก้าอี้หวายหน้าบ้าน มือวางบนตักเหมือนของที่ลืมวิธีใช้ เธอจำผมได้ทันทีและหัวเราะ บอกว่าตลกดีที่วันหนึ่งคนที่เคยใส่รองเท้าให้ จะต้องให้คนอื่นใส่ให้
ผมคุกเข่า ครั้งนี้ผมเป็นคนจัดถุงเท้าให้เธอ ผมสอดเท้าเธอที่เย็นเฉียบเข้าไปในรองเท้า Heel Pillow ทำงานเหมือนเดิม ส้นไหลเข้าไปโดยไม่ต้องดึง เธอถอนหายใจยาวบอกว่านุ่มเหมือนเหยียบเมฆ
ผมไม่ได้พูดเรื่องรัก ไม่ได้พูดเรื่องอดีต เราแค่เดินช้าๆ รอบบ้าน 3 รอบ เธอจับแขนผมไว้แน่น นั่นเป็นการสัมผัสทางกายครั้งแรกที่ไม่มีเหตุผลทางการแพทย์ และไม่มีใครห้ามได้อีก เพราะพี่ชายไม่อยู่แล้ว แม่ผมก็เข้าใจแล้ว และร่างกายของเธอเองกำลังจะห้ามเธอจากทุกอย่างในไม่ช้า
พายเสียคืนวันอังคารหลังจากนั้น 3 เดือน ผมช่วยแม่เธอเก็บของ ในตู้เสื้อผ้าไม้สักมีกล่องรองเท้า Skechers กล่องเดิมที่พี่ชายสั่ง ภายในไม่ใช่รองเท้าผู้ชาย แต่เป็นข้างซ้ายของรุ่นเดียวกันไซส์เล็กกว่ามาก ยังไม่เคยถูกสวม ใต้กระดาษห่อมี USB อันเล็กสีเงิน
ผมเปิดในโน้ตบุ๊กเก่าของเธอ มีวิดีโอเดียว วันที่บันทึกคือปีที่พี่ชายผมยังแข็งแรง พายอายุ 25 นั่งอยู่ในห้องนี้แหละ เธอมองกล้องแล้วพูดว่า ต้น ถ้าวันหนึ่งได้ดูอันนี้ แปลว่าพี่ไม่อยู่แล้ว และต้นคงได้ใส่รองเท้านั้นแล้ว
พี่ไม่ได้เลือกพี่ชายต้นเพราะรักมากกว่า แต่เลือกเพราะพี่กลัวว่าถ้าเลือกต้น พี่จะอยากแตะต้องตลอดเวลา และพี่รู้ว่าตัวเองป่วยตั้งแต่ตอนนั้น หมอบอกว่ากล้ามเนื้อจะค่อยๆ อ่อนแรงใน 10 ปี พี่ไม่อยากให้ต้นต้องมาใส่รองเท้าให้พี่ตั้งแต่ยังหนุ่ม พี่เลยฝากรองเท้าไว้กับพี่เขา
วิดีโอจบลงด้วยภาพอัลตราซาวด์ ไม่มีเสียงบรรยาย วันที่ตรงกับเดือนที่พายแต่งงาน
ผมกลับกรุงเทพพร้อมรองเท้าข้างซ้ายนั้นและ USB ในกระเป๋าเสื้อ ทุกเช้าผมยังใส่ 216491-BBK คู่เก่าเดินไปทำงาน พื้นเมมโมรี่โฟมยุบตามรอยเท้าเดิม แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า Heel Pillow ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อความสะดวกเท่านั้น มันออกแบบมาเพื่อรองรับการจากลาโดยไม่ต้องก้มมอง
เมื่อคืนมีพัสดุไม่มีชื่อผู้ส่งวางอยู่หน้าห้อง ข้างในเป็นรองเท้า Skechers Slip-ins เด็กสีดำไซส์ US 7 ใบเสร็จระบุว่าสั่งจากเชียงใหม่เมื่อสัปดาห์ก่อนวันที่พายเสีย ในกล่องมีกระดาษโน้ตเขียนด้วยลายมือที่ผมจำได้ดีว่า สำหรับลูกของเรา ถ้าวันหนึ่งเขาเดินได้โดยไม่ต้องรอใครช่วย
ผมยังไม่ได้เปิดไฟล์ที่ 2 ใน USB ที่ชื่อว่า สำหรับต้น เปิดเมื่อพร้อม ผมวางรองเท้าเด็กไว้ข้างรองเท้าของผม หน้าประตูที่เดิม และคืนนี้เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผมไม่แน่ใจว่าพรุ่งนี้ควรจะก้าวออกไปด้วยเท้าข้างไหนก่อน
ตัวละคร ใน นิยายซีรีส์ รองเท้าที่สวมโดยไม่ต้องใช้มือ Hands Free
ต้น (เพศชาย) อายุประมาณ 33 → 41 ปี
ผู้เล่าเรื่องแบบอัตชีวประวัติ เป็นนักแปลที่กลายเป็นนักเขียนคอนเทนต์ ช่างสังเกต รายละเอียดเล็กๆ อย่างแรงกดที่ส้นเท้าหรือเสียงรองเท้ากระทบพื้นกลายเป็นภาษารักของเขา มีปมความรู้สึกผิดที่เติบโตจากการพึ่งพา ภายนอกดูนิ่ง แต่ภายในโหยหาการอนุญาตให้รักได้อย่างถูกต้อง
พาย (เพศหญิง) อายุประมาณ 31 → 38 ปี
นักกายภาพบำบัด และพี่สะใภ้หม้ายของต้น สุขุม อดทน และเลือกเก็บความลับไว้มากกว่าพูด วิธีแสดงความรักของเธอคือการกระทำ ไม่ใช่คำพูด เธอแบกรับโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงมาตั้งแต่วัยสาวโดยไม่บอกใคร ทำให้ทุกการตัดสินใจของเธอดูเหมือนการเสียสละ แต่จริงๆ คือการควบคุมชะตาที่เหลืออยู่
พี่ชายของต้น (เพศชาย) เสียชีวิตก่อนเรื่องเริ่ม (อายุประมาณ 35)
ปรากฏผ่านของใช้และใบเสร็จ เป็นคนเงียบแต่คิดไกล สั่งรองเท้า Skechers 216491-BBK ไว้ล่วงหน้าสองปีโดยไม่มีใครรู้ เป็นศูนย์กลางศีลธรรมของครอบครัว ความรักของเขาแสดงออกผ่านการเตรียมการ ไม่ใช่การอยู่ด้วย
แม่ของต้น (เพศหญิง) อายุ 60 ปลาย
ตัวแทนของกรอบประเพณีไทย รักลูกแบบปกป้องแต่ไม่ก้าวก่าย เป็นคนที่จ้างพายมาดูแลต้นโดยไม่รู้ว่ากำลังสร้างพื้นที่ต้องห้ามขึ้นมา
พ่อของต้น (เพศชาย) เสียชีวิตแล้ว (ถูกกล่าวถึง)
มีประวัติผ่าตัดหลังเหมือนต้น ทำให้รองเท้าคู่นั้นมีที่มาที่เชื่อมโยงสามรุ่นในครอบครัว
ภรรยาเก่าของต้น (เพศหญิง) ไม่ระบุอายุ
ปรากฏเพียงประโยคเดียว เป็นเครื่องยืนยันว่าต้นเคยพยายามใช้ชีวิตแบบปกติแต่ไม่สำเร็จ เพราะหัวใจยังผูกกับจังหวะการใส่รองเท้าในตอนเช้า
บทวิจารณ์ นิยายซีรีส์ รองเท้าที่สวมโดยไม่ต้องใช้มือ Hands Free
นิยายเรื่องนี้ทำงานได้ดีที่สุดตรงที่มันเลือกเล่าเรื่องรักต้องห้ามผ่านอวัยวะที่คนส่วนใหญ่มองข้าม คือเท้า แทนที่จะใช้ฉากจูบหรือบทสนทนาหวานเลี่ยน ผู้เขียนให้การสัมผัสทางกายเกิดขึ้นในรูปแบบที่จำเป็นทางการแพทย์ การสวมถุงเท้า การจัดลิ้นรองเท้า การกดส้นให้เข้าที่ ทำให้ความใกล้ชิดกลายเป็นสิ่งผิดศีลธรรมโดยปริยาย เพราะเกิดขึ้นระหว่างน้องชายกับพี่สะใภ้
โทนอัตชีวประวัติทำให้เรื่องมีความจริงจังแบบสารคดีชีวิต ไม่ได้พยายามทำให้ตัวละครเป็นฮีโร่ ต้นยอมรับตรงๆ ว่าเขารอเสียงเคาะประตูมากกว่าการหายดี พายยอมรับผ่านการกระทำว่าเธอเลือกคนที่มั่นคงกว่าเพราะกลัวเป็นภาระ ความซื่อสัตย์นี้ทำให้ความโรแมนติกไม่ฟูมฟาย แต่เจ็บลึก
สัญลักษณ์หลักคือ Skechers Slip-ins GOwalk Flex 216491-BBK ซึ่งถูกเขียนให้เป็นมากกว่าสินค้า มันคือเครื่องมือปลดปล่อยและเครื่องมือพันธนาการในเวลาเดียวกัน ตอนที่ต้นใส่ได้โดยไม่ต้องใช้มือ เขาได้อิสรภาพทางกายภาพ แต่สูญเสียข้ออ้างที่จะได้ใกล้พาย
ตอนที่พายใส่ไม่ได้เพราะ ALS รองเท้าคู่เดิมกลับกลายเป็นสื่อกลางให้ต้นได้คืนสัมผัสที่เคยต้องห้าม การออกแบบที่มี Heel Pillow, Air-Cooled Memory Foam และ ULTRA GO ถูกบรรยายซ้ำๆ จนผู้อ่านจำได้โดยไม่รู้สึกเหมือนอ่านโบรชัวร์
จุดแข็งอีกอย่างคือโครงสร้างแบบวงกลม เรื่องเริ่มที่รองเท้าข้างประตูอารีย์ จบที่รองเท้าเด็กข้างเดียวกัน การทิ้งปมไว้ท้ายเรื่องไม่ได้ทำเพื่อเรียกร้องภาคต่อ แต่เพื่อบอกว่าความรักที่ถูกเลื่อนออกไปมักจะหาทางส่งต่อผ่านรุ่นต่อไป ไม่ว่าจะเป็นลูกจริงหรือเป็นเพียงความเป็นไปได้
ภาษาเรียบง่ายแต่มีจังหวะ ประโยคสั้นสลับยาวเหมือนก้าวเดิน มีการใช้รายละเอียดทางประสาทสัมผัสมากกว่าความคิดภายใน ทำให้คนอ่านรู้สึกถึงน้ำหนักของรองเท้า ความเย็นของมือพาย ความนุ่มของเมมโมรี่โฟม โดยไม่ต้องอธิบายว่าตัวละครรู้สึกอย่างไร
ข้อสังเกตคือเรื่องนี้จงใจไม่ให้ตัวละครพูดคำรักออกมาตรงๆ แม้ในวิดีโอสุดท้าย พายก็ยังเลือกอธิบายด้วยเหตุผลเรื่องโรค ไม่ใช่คำสารภาพหวาน ซึ่งเหมาะกับแนวรักต้องห้ามทางกาย เพราะสิ่งที่ห้ามไม่ใช่สังคมอย่างเดียว แต่เป็นร่างกายที่กำลังเสื่อมสลาย
นิยายใช้ของใช้ประจำวันหนึ่งคู่เล่าโศกนาฏกรรมครอบครัวสามรุ่นได้อย่างครบถ้วน เป็นงานที่ผสมโรมานซ์กับบันทึกชีวิตได้แนบเนียน และทิ้งคำถามสุดท้ายไว้ให้ผู้อ่านเดินต่อเอง ว่าจะสวมรองเท้าคู่ไหนออกไปในเช้าวันพรุ่งนี้
Skechers Slip-ins GOwalk Flex 216491-BBK รองเท้าเดินผู้ชาย Hands-Free ใส่ปุ๊บเดินปั๊บ ไม่ต้องก้ม
Skechers Slip-ins GOwalk Flex 216491-BBK รองเท้าผู้ชาย Hands-Free ไม่ต้องก้ม ไม่ต้องใช้มือ แค่ก้าวเท้า Skechers GOwalk Flex 216491-BBK ก็พร้อมเดินได้ทันที ด้วยเทคโนโลยี Slip-ins™ และ Heel Pillow™ ที่ล็อกส้นแน่นไม่หลุด พื้น Air-Cooled Memory Foam® นุ่มระบายอากาศ จับคู่กับ ULTRA GO® น้ำหนักเบาเดินสบายทั้งวัน สีดำใส่ง่าย แมตช์ได้ทุกลุค ซักเครื่องได้ ของแท้พร้อมส่ง ครบไซส์ US 7-13
| รายละเอียด | ข้อมูล |
|---|---|
| แบรนด์ | Skechers (สเก็ตเชอร์ส) |
| ชื่อรุ่น | Men Slip-ins GOwalk Flex No Hands Walking Shoes |
| รหัสสินค้า | 216491-BBK |
| ประเภท | รองเท้าผู้ชาย แบบสลิปออน ไม่มีเชือก |
| เทคโนโลยีหลัก | Skechers Hands Free Slip-ins™, Heel Pillow™, Air-Cooled Memory Foam®, ULTRA GO®, Flex Pillars™ |
| วัสดุอัปเปอร์ | Mesh ผ้าตาข่ายระบายอากาศ ผิวสัมผัสเงาเล็กน้อย (subtle sheen finish) |
| พื้นรองด้านใน (Insole) | Skechers Air-Cooled Memory Foam® นุ่ม ระบายอากาศ |
| พื้นกลาง (Midsole) | ULTRA GO® น้ำหนักเบา ตอบสนองแรงดี |
| พื้นนอก (Outsole) | ยาง พร้อม Flex Pillars™ ยึดเกาะหลายพื้นผิว เหมาะเดินและ cross training |
| ระบบสวมใส่ | Hands Free Slip-ins™ สวมไม่ต้องใช้มือ, Heel Pillow™ ล็อกส้นไม่หลุด |
| ความสูงส้น | ประมาณ 1 1/4 นิ้ว (ประมาณ 3 ซม.) |
| การดูแลรักษา | ซักเครื่องได้ (Machine washable) |
| ดีไซน์เพิ่มเติม | โลโก้ Skechers, ทรง slip-on ใส่ง่าย |
| สีที่มี | Black (ดำ) |
| ไซส์ US | 7 / 7.5 / 8 / 8.5 / 9 / 9.5 / 10 / 10.5 / 11 / 12 / 13 |
| เหมาะสำหรับ | เดินทุกวัน, ทำงาน, ยืนนาน, ออกกำลังกายเบา, ผู้ที่ต้องการความสะดวกไม่ต้องก้มผูกเชือก |