กุญแจสีดิน Soil Key
ต้นอยู่ในกลุ่มหลัง เขาขับรถกระบะเก่าขึ้นดอยแม่แจ่มด้วยความรู้เรื่องดินเท่ากับศูนย์ และกุญแจพับที่ขอบถลอกจนกดไม่ค่อยติด ส่วนภูเดินทางมาด้วยเหตุผลตรงข้าม เขามีความรู้เรื่องจุลินทรีย์ในดินเต็มหัว แต่ไม่มีที่ไหนให้ลองใช้จริง
ทั้งคู่มาเจอกันที่คันนาเดียวกัน ด้วยรถยี่ห้อเดียวกัน และด้วยนิสัยชอบซื้อของเหมือนกันโดยไม่ได้นัด คือยางซิลิโคนหุ้มกุญแจอันละไม่กี่สิบบาทที่ร้านในกาดหลวง
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของคนที่จะกอบกู้โลก มันเป็นเพียงเรื่องของคนสองคนที่พยายามปกป้องของเล็กๆ สองอย่างให้รอดจากโคลน อย่างแรกคือกุญแจรถ อย่างที่สองคือหัวใจตัวเอง ในฤดูที่ฝนมาไม่ตรงเวลา และราคาข้าวก็ไม่เคยตรงกับแรงที่ลงไป
👉 นิยายซีรีส์ กุญแจสีดิน Soil Key
"ต้น" กลับมาบ้านที่แม่แจ่มพร้อมกุญแจรถโตโยต้ารีโว่คันเก่าของพ่อที่ดอกยางสึกจนเห็นผ้าใบ กุญแจพับแบบสมาร์ทคีย์อันนั้นขอบพลาสติกถลอกเพราะพ่อชอบเสียบไว้ในกระเป๋ากางเกงเดียวกับมีดพับ ครีมทามือ และเศษดินแห้ง
ต้นจำได้ว่าพ่อเคยบ่นทุกครั้งที่ฝนตกแล้วกดปุ่มรีโมทไม่ติด ต้องเอามาเคาะกับฝ่ามือแรงๆ
วันแรกที่กลับถึง ต้นขับรถเข้าเมืองไปซื้อของที่กาดหลวง เชียงใหม่ ร้านประดับยนต์เล็กๆ ตรงทางออกมีแผงขายซิลิโคนหุ้มกุญแจแขวนเรียงเป็นสีรุ้ง คนขายเป็นป้าผมสั้นบอกว่า "รุ่นนี้ใส่ได้หมดนะหนุ่ม 2 ปุ่ม 3 ปุ่ม 4 ปุ่ม มันยืด"
ต้นหยิบสีดำสกรีนแดงขึ้นมาโดยไม่คิด สีมันเหมือนดินลูกรังหลังฝนที่บ้าน เขาจ่ายเงิน 35 บาทแล้วสวมทับลงไปทันทีตรงหน้าร้าน ยางนิ่มๆ รัดรอบกุญแจพอดี ปุ่ม 3 ปุ่มบนซิลิโคนตรงกับปุ่มจริง 2 ปุ่มของรถเขาเป๊ะ ตั้งแต่วันนั้นกุญแจก็ไม่เคยเปื้อนโคลนอีกเลย
ที่นา 7 ไร่ของพ่อถูกปล่อยทิ้งไว้ 2 ฤดู หญ้าคาขึ้นสูงเท่าอก ดินแตกระแหงเป็นลายแผนที่ ต้นลาออกจากงานกราฟิกในกรุงเทพเพราะจดหมายฉบับสุดท้ายของพ่อเขียนไว้สั้นๆ ว่า "ถ้าเบื่อแสงไฟ ให้กลับมาดูแสงดาวที่นา" เขาไม่เคยทำนามาก่อน รู้แค่การปลูกผักในกระถางระเบียงคอนโด
เช้าวันที่ 3 มีรถกระบะสีขาวเหมือนกันจอดเทียบคันนา คนขับลงมาเป็นผู้ชายอายุใกล้ๆ กัน ใส่เสื้อยืดสีฟ้าซีด กางเกงคาร์โก้เปื้อนดิน มือถือเครื่องวัดความชื้นดิน เขายกมือไหว้แล้วแนะนำตัวว่าชื่อ "ภู" เป็นนักวิจัยจากศูนย์เกษตรธรรมชาติแม่เหียะ มาขอเก็บตัวอย่างดินในแปลงข้างๆ เพื่อทำโครงการฟื้นฟูดินเสื่อมด้วยถ่านชีวภาพและหญ้าแฝก
ภูพูดช้าๆ แต่ตาไว เขามองกุญแจที่ต้นเหน็บไว้ที่หูกางเกงแล้วยิ้ม "สีดำแดงเหรอ ของผมสีฟ้าอ่อน" เขาล้วงกุญแจของตัวเองออกมา เป็นโตโยต้ารุ่นเดียวกัน ซิลิโคนสีฟ้าอ่อนสกรีน 3 ปุ่มเหมือนกันเป๊ะ ขอบยางมีรอยถลอกนิดๆ ตรงมุม
ตั้งแต่นั้นภูมาที่นาทุกเช้า เขาสอนต้นว่าการไถพรวนลึกไม่ใช่คำตอบ ให้ห่มดินด้วยฟาง ให้เลี้ยงจุลินทรีย์ด้วยน้ำหมักหน่อกล้วย ต้นสอนภูดำนาว่าต้องปักต้นกล้าเอียง 45 องศา ไม่ใช่ปักตรงๆ แบบในตำรา พวกเขากินข้าวห่อใบตองด้วยกันใต้ร่มต้นมะขามใหญ่ริมคันนา หัวเราะเวลาภูพยายามใช้เคียวแล้วเกี่ยวโดนรองเท้าตัวเอง
ความสัมพันธ์มันงอกเหมือนข้าวที่ค่อยๆ แตกกอ ไม่ได้หวือหวา ต้นเริ่มรอเสียงเครื่องยนต์ของภูตอน 6 โมงเช้า ภูเริ่มฝากกุญแจรถไว้ที่ต้นเวลาต้องลงไปวัดน้ำในร่องลึกเพราะกลัวตกน้ำ
มีครั้งหนึ่งฝนตกหนักทั้งคืน น้ำป่าหลากลงมา ต้นวิ่งออกไปเปิดประตูระบายน้ำ มือเปื้อนโคลนจนกดรีโมทไม่ได้ เขาถอดซิลิโคนสีดำแดงออกมาล้างในขันน้ำฝน เช็ดแห้งแล้วใส่กลับ ภูยืนดูแล้วพูดเบาๆ ว่า "ของบางอย่างถ้าเราหุ้มมันไว้ดีๆ มันก็อยู่ได้นานกว่าที่คิด"
กลางฤดูปลูก ผู้ใหญ่บ้านเรียกประชุมที่ศาลา มีตัวแทนจากบริษัทกรีนฟิวเจอร์โฮลดิ้งส์มาพร้อมสไลด์สวยๆ เสนอซื้อที่ดินรอบๆ ไร่ละแสนห้าเพื่อทำข้าวโพดเลี้ยงสัตว์แบบพันธสัญญา ชาวบ้านหลายคนเริ่มลังเล เพราะหนี้ ธ.ก.ส. ยังค้างอยู่ ต้นกำลังจะลุกขึ้นค้าน ภูที่มักนั่งเงียบๆ หลังห้องกลับยืนขึ้นก่อน
ภูพูดด้วยเสียงที่ทุกคนไม่เคยได้ยิน "ผมชื่อภูริช กรีนฟิวเจอร์ เป็นลูกชายคนเล็กของประธานบริษัทนี้ครับ"
ศาลาแตกฮือทันที ต้นรู้สึกเหมือนดินใต้เท้าทรุด ภูถอดหมวกออก วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ
"ผมถูกส่งมาที่นี่เมื่อ 8 เดือนก่อนพร้อมกับกุญแจรถคันนี้กับซิลิโคนสีฟ้าอ่อนที่พ่อให้เป็นของขวัญวันเรียนจบ หน้าที่ของผมคือประเมินว่าพื้นที่นี้เหมาะจะเปลี่ยนเป็นแปลงข้าวโพดหรือไม่ รายงานฉบับแรกที่ผมส่งไปเมื่อ 3 เดือนก่อนบอกว่าเหมาะมาก"
ต้นกำกุญแจสีดำแดงในกระเป๋าแน่นจนยางซิลิโคนแทบจมลงในฝ่ามือ ภูมองมาตรงๆ ไม่หลบ "แต่รายงานฉบับที่ 2 ที่ผมยังไม่ส่ง บอกว่าดินที่นี่ฟื้นได้ด้วยวิธีของชาวบ้าน ถ้าให้เวลา 3 ปี ผลผลิตข้าวหอมมะลิอินทรีย์จะได้ราคาสูงกว่าข้าวโพด 3 เท่า
ผมเลือกจะไม่ส่งรายงานฉบับแรก" เขาหยิบกุญแจรถของตัวเองขึ้นมา แกะซิลิโคนสีฟ้าอ่อนออกช้าๆ ข้างในมีรอยสลักเล็กๆ ที่พ่อสลักไว้ว่า GF-01 "ผมไม่ได้มาหลอก แต่ผมเริ่มต้นจากการโกหก นั่นคือความจริง"
คืนนั้นต้นไม่กลับไปที่กระท่อม เขาเดินไปที่แปลงนาคนเดียว โยนกุญแจสีดำแดงลงไปในร่องน้ำตื้นๆ ปล่อยให้โคลนกลบ ภูตามมาโดยไม่พูดอะไร ลงไปงมหาในความมืดด้วยมือเปล่าจนเจอ ล้างน้ำในคูแล้วส่งคืนให้ "ถ้าจะทิ้ง ให้ทิ้งเพราะมันพัง ไม่ใช่เพราะคนที่ให้มันมาเคยทำผิด"
หลังจากวันนั้นภูย้ายมานอนที่ยุ้งข้าวเก่าของต้น เขาไม่กลับไปที่บริษัท พ่อของเขาตัดเงินเดือนและยึดรถประจำตำแหน่ง แต่ภูยังใช้รถคันขาวคันเดิมเพราะเป็นชื่อเขาเอง เขาเอาซิลิโคนสีฟ้าอ่อนอันเก่าทิ้งไปแล้วเปลี่ยนเป็นสีเทาโลโก้แดงที่ซื้อจากร้านเดียวกับต้น บอกว่า "อยากเริ่มใหม่ด้วยสีที่ไม่มีความทรงจำ"
พวกเขาทำงานหนักกว่าเดิม ภูเอาเงินเก็บส่วนตัวที่เหลือไม่มากมาซื้อเครื่องอัดถ่านชีวภาพขนาดเล็ก ต้นเอาความรู้กราฟิกเก่ามาทำฉลากข้าวสาร "ข้าวดอยแม่แจ่ม" ใส่รูปกุญแจสีดำแดงเป็นโลโก้เล็กๆ ที่มุมถุง
ปลายฤดูฝนปีนั้นฝนทิ้งช่วงยาวนานผิดปกติ น้ำในอ่างเก็บน้ำเหลือไม่ถึงครึ่ง ภูออกแบบระบบคลองไส้ไก่กับหลุมขนมครกตามแนว permaculture ที่เขาเคยเรียน ต้นกับชาวบ้านอีกสี่คนช่วยกันขุดทั้งวันทั้งคืนจนมือแตก
ผลลัพธ์คือแปลงของต้นรอด แปลงข้างๆ ที่ปลูกข้าวโพดตามคำแนะนำของบริษัทเดิมแห้งตายเกือบหมด กรีนฟิวเจอร์ถอนข้อเสนอซื้อที่ดินเงียบๆ ภูได้รับจดหมายจากแม่บอกว่าพ่อยอมให้เขาทำโครงการนำร่อง 3 ปีโดยไม่แทรกแซง ถ้าทำได้จริงจะให้ทุนต่อ
งานเกี่ยวข้าวปีแรกเสร็จตอนลอยกระทง พวกเขาจัดเลี้ยงเล็กๆ ที่ลานดินหน้าบ้าน ต้นยกแก้วน้ำอ้อยสดขึ้นแล้วพูดต่อหน้าทุกคนว่าเขาจะไม่กลับกรุงเทพอีก ภูหัวเราะแล้วล้วงกล่องเล็กๆ ออกจากกระเป๋าเสื้อ ข้างในไม่ใช่แหวน
แต่เป็นซิลิโคนหุ้มกุญแจสีดำทองรุ่นอย่างดีที่เขาแอบสั่งจากเชียงใหม่ "รถเราคันเก่าแล้ว ปีหน้าถ้าเก็บเงินได้จะดาวน์คันใหม่ด้วยกัน เอาอันนี้ไว้ก่อน ถือว่าเป็นการหมั้นแบบคนทำเกษตร"
ต้นรับมาแล้วสวมทับกุญแจสีดำแดงอันเดิมทันที มันซ้อนกันพอดีแน่นหนา สีทองขอบๆ สะท้อนแสงไฟจากตะเกียง
คืนนั้นพวกเขานอนดูดาวบนแคร่ไม้ไผ่ ภูซบไหล่ต้นแล้วกระซิบว่าเขากลัวมาตลอดว่าจะไม่มีที่ไหนยอมรับผู้ชายที่รักผู้ชายแล้วอยากทำนาไปด้วยกัน ต้นตอบว่า "ดินไม่เคยถามว่าเราชอบใคร มันถามแค่ว่าเรารดน้ำให้มันหรือเปล่า"
เช้าวันต่อมาต้นตื่นก่อน เขาจะเอากุญแจรถไปไขโรงเก็บเมล็ดพันธุ์ แต่หยิบผิดไปหยิบเป้ของภูที่วางอยู่ปลายแคร่ ซิปเปิดออกเล็กน้อย ข้างในมีกุญแจโตโยต้าอีกดอกหนึ่งยังอยู่ในซองพลาสติกใส ไม่เคยใช้งาน
ซิลิโคนหุ้มเป็นสีขาวทองรุ่นอย่างดีเหมือนของขวัญเมื่อคืน แต่คนละสี ใต้กุญแจมีนามบัตรแข็งๆ พิมพ์ว่า ภูริช กรีนฟิวเจอร์ – ผู้อำนวยการโครงการภาคเหนือ และกระดาษโน้ตเขียนลายมือภูเองว่า "พิกัดแปลงดอยปุย 18.8123, 98.8912 ดินตาย pH 3.8 ต้องเริ่มภายในมกราคม"
ภูตื่นขึ้นมาเห็นต้นถือของพวกนั้นอยู่ เขานั่งขึ้นช้าๆ ไม่ได้ตกใจ เพียงยิ้มบางๆ แบบเดียวกับวันที่เจอกันครั้งแรกใต้ร่มมะขาม "เมื่อคืนเราคุยกันเรื่องรถคันใหม่ใช่ไหม" เขาพูด "พรุ่งนี้เราต้องคุยกันเรื่องหมู่บ้านต่อไปนะ"
ต้นมองกุญแจสีขาวทองในมือ แล้วมองกุญแจของตัวเองที่ตอนนี้มี 2 ชั้นซิลิโคนดำแดงกับดำทองซ้อนกันอยู่ เขายังไม่ได้ตอบอะไรออกไป เสียงไก่ขันดังมาจากเล้า และกลิ่นดินเปียกหลังฝนเมื่อคืนลอยเข้ามาในยุ้งข้าวอีกครั้ง
ตัวละครในนิยายซีรีส์ กุญแจสีดิน Soil Key
ต้น (ธนัช) เพศชาย อายุ 32
อดีตกราฟิกดีไซน์เนอร์ในกรุงเทพที่กลับมารับมรดกนา 7 ไร่ของพ่อที่แม่แจ่ม เป็นคนมือใหม่ทางการเกษตร เรียนรู้จากความผิดพลาด ใช้ความละเอียดแบบคนทำงานศิลปะมาจัดการดิน น้ำ และฉลากข้าว มีนิสัยดื้อเงียบ รักของเก่า เก็บกุญแจรถพ่อไว้เหมือนเครื่องราง และแสดงความรักผ่านการกระทำมากกว่าคำพูด จุดอ่อนคือความไม่ไว้ใจคนแปลกหน้าเมื่อรู้สึกว่าถูกทรยศ
ภู (ภูริช กรีนฟิวเจอร์) เพศชาย อายุ 29
นักวิจัยดินจากศูนย์เกษตรธรรมชาติ บุคลิกสุภาพ พูดช้าแต่คิดเร็ว มีความรู้ด้านจุลินทรีย์ ถ่านชีวภาพ และระบบน้ำแบบ permaculture ภายนอกดูเป็นคนเมืองที่เปื้อนโคลนง่าย แต่จริงๆ แล้วเติบโตมากับธุรกิจเกษตรขนาดใหญ่ จึงเข้าใจทั้งภาษาของชาวบ้านและภาษาของรายงานบริษัท ความขัดแย้งในใจคืออยากพิสูจน์ว่าธุรกิจกับนิเวศอยู่ร่วมกันได้ โดยไม่ต้องขายที่ดิน เขาใช้กุญแจรถและซิลิโคนสีต่างๆ เป็นเหมือนบันทึกช่วงชีวิตของตัวเอง
ตัวละครสมทบ
พ่อของต้น (ล่วงลับ): เกษตรกรรุ่นเก่าที่ทิ้งจดหมายสั้นๆ ไว้ เป็นเหตุผลให้ต้นกลับบ้าน
พ่อของภู: ประธานบริษัทกรีนฟิวเจอร์ ตัวแทนของทุนเกษตรเชิงเดี่ยว ไม่ปรากฏตัวตรงๆ แต่มีอิทธิพลผ่านจดหมายและนโยบาย
แม่ของภู: เป็นสะพานเชื่อมระหว่างพ่อลูก ส่งข่าวและเปิดทางให้โครงการนำร่อง
ป้าขายซิลิโคน ที่กาดหลวง: คนขายของเล็กๆ ที่ให้คำแนะนำว่า "รุ่นนี้ใส่ได้หมด" กลายเป็นประโยคแกนของเรื่อง
ผู้ใหญ่บ้านและกลุ่มชาวนาแม่แจ่ม: ตัวแทนชุมชนที่ลังเลระหว่างหนี้สินกับความหวังใหม่
บทวิจารณ์ นิยายซีรีส์ กุญแจสีดิน Soil Key
"กุญแจสีดิน" เป็นนิยายสายอาชีพเกษตรที่เลือกเล่าเรื่องผ่านของชิ้นเล็กที่สุด คือซิลิโคนหุ้มกุญแจโตโยต้า แทนที่จะใช้เครื่องจักรใหญ่หรือเทคโนโลยีล้ำสมัย ผู้เขียนทำให้ยางสีดำแดง สีฟ้าอ่อน สีดำทอง กลายเป็นสัญลักษณ์ของการปกป้อง การเปลี่ยนผ่าน และการซ้อนทับของอดีตกับอนาคต การที่ซิลิโคนรุ่นเดียวใส่ได้ทั้ง 2-3-4 ปุ่ม ถูกใช้เป็นอุปมาอย่างแนบเนียนว่า คนต่างพื้นเพก็สามารถทำงานบนผืนดินเดียวกันได้
จุดเด่นที่สุดคือการผสมผสาน Agriculture & Environment Fiction เข้ากับ BL romance โดยไม่ทำให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเป็นฉากหลัง ความรักของต้นกับภูเติบโตไปพร้อมกับการฟื้นดิน ไม่ได้เกิดจากฉากหวานแยกส่วน แต่เกิดจากการขุดคลองไส้ไก่ การล้างโคลนออกจากกุญแจ การนั่งกินข้าวใต้ร่มมะขาม ภาษาที่ใช้เรียบง่าย มีรายละเอียดเกษตรจริง เช่น น้ำหมักหน่อกล้วย หญ้าแฝก ถ่านชีวภาพ ทำให้คนอ่านที่คุ้นกับงานนา รู้สึกว่าเรื่องนี้ทำการบ้านมาดี
ตัวละครทั้งสองไม่ได้ถูกเขียนให้สมบูรณ์แบบ ต้นมีความแข็งและหวงพื้นที่ ส่วนภูมีความลับที่เกิดจากครอบครัว ทำให้ความสัมพันธ์มีแรงตึงที่สมจริง การที่เรื่องเลือกให้ภูเป็นลูกของทุนใหญ่ ไม่ได้ทำให้เขากลายเป็นวายร้าย แต่ทำให้ความขัดแย้งเป็นภายใน เป็นการต่อสู้ระหว่างมรดกกับอุดมการณ์ ซึ่งเป็นแก่นของนิยายสิ่งแวดล้อมร่วมสมัย
ด้านจังหวะ ครึ่งแรกเดินช้าเหมือนการเตรียมดิน ซึ่งเหมาะกับโทนเรื่อง แต่บางช่วงการอธิบายเทคนิคเกษตรอาจแน่นไปสำหรับคนอ่านที่ต้องการโฟกัสที่ความสัมพันธ์ อย่างไรก็ตาม การใช้ของใช้ประจำวันอย่างกุญแจรถมาเป็นตัวเชื่อม ช่วยดึงความสนใจกลับมาได้ตลอด
ตอนจบของเรื่องถือว่าสมบูรณ์ในระดับอารมณ์ การเกี่ยวข้าวสำเร็จ การมอบซิลิโคนสีดำทองเป็นการหมั้นแบบชาวนา ปิดวงของความรักและความหวังได้อบอุ่น ทว่าผู้เขียนตั้งใจทิ้งวัตถุใหม่อีกชิ้นไว้ คือกุญแจสีขาวทองกับพิกัดดอยปุย ทำให้เรื่องไม่ได้หยุดที่แม่แจ่ม แต่ชี้ไปว่าภารกิจฟื้นดินยังต้องเดินทางต่อ และความไว้ใจระหว่างคนสองคนยังต้องถูกทดสอบอีกครั้ง
โดยรวม "กุญแจสีดิน" เป็นงานที่อ่อนโยนแต่หนักแน่น ใช้ความรักแบบเควียร์เป็นแรงขับเคลื่อนการเปลี่ยนแปลงเชิงนิเวศ โดยไม่เทศนา และพิสูจน์ว่านิยายเกษตรไม่จำเป็นต้องแห้งแล้ง เพราะแม้แต่ยางหุ้มกุญแจราคาไม่กี่สิบบาท ก็สามารถเล่าเรื่องดิน น้ำ และหัวใจคนได้ทั้งเรื่อง
ปลอกซิลิโคนกันรอย Toyota Smart Key (รุ่น Multi-Fit All-in-One)
"อย่าปล่อยให้กุญแจรีโมทราคาหลักพันต้องเป็นรอย"ปกป้องสมาร์ทคีย์ Toyota ของคุณให้ดูใหม่อยู่เสมอด้วยซิลิโคนกันรอยคุณภาพสูง ที่ช่วยซับแรงกระแทกและป้องกันรอยขีดข่วนจากการใช้งานในชีวิตประจำวัน ไม่ว่าจะใส่ในกระเป๋ากางเกงหรือวางรวมกับเหรียญ ก็มั่นใจได้ว่ารีโมทของคุณจะยังกริ๊บเหมือนวันแรกที่ออกรถ
| คุณสมบัติ | รายละเอียดสเปกสินค้า |
|---|---|
| ประเภทผลิตภัณฑ์ | ซิลิโคนหุ้มรีโมทกุญแจรถยนต์ (Soft Silicone Protective Cover) |
| การออกแบบรูปทรง | รองรับกุญแจพับทรง Smart Key (Toyota New Generation) |
| วัสดุ (Material) | ซิลิโคนเกรดพรีเมียม ยืดหยุ่นสูง ซับแรงกระแทกได้ดี |
| ความเข้ากันได้ | รุ่น Multi-Fit: สวมใส่ได้กับรีโมทแบบ 2 ปุ่ม, 3 ปุ่ม และ 4 ปุ่ม |
| รูปแบบหน้ากาก | สกรีนสัญลักษณ์มาตรฐานแบบ 3 ปุ่ม (สามารถกดใช้งานร่วมกับจำนวนปุ่มอื่นได้) |
| คุณสมบัติการป้องกัน | ป้องกันรอยขีดข่วน, กันกระแทกจากการตกหล่น, กันฝุ่นและคราบสกปรก |
| ตัวเลือกสี (Standard) | ดำสกรีนแดง, แดง, น้ำเงิน, ดำสกรีนขาวแดง, ชมพู, ม่วง, ฟ้าอ่อน, ส้ม, เขียว, เหลือง, น้ำตาล, เทา, เทาโลโก้แดง |
| ตัวเลือกสี (Premium) | ขอบทอง (Gold Edition): ดำทอง, ขาวทอง, ฟ้าทอง, เขียวทอง, แดงทอง |
| การติดตั้งและดูแล | ติดตั้งแบบสวมทับ (Slip-on) และสามารถถอดล้างทำความสะอาดได้ด้วยน้ำเปล่า |