ผ้าดิบ 90 เซนติเมตร WOVEN
จนวันที่ธีร์เดินเข้ามาพร้อมร่มเปียกและคำขอประหลาดว่า "ขอ 1 หลา ตัดยาวต่อเนื่องทุกสัปดาห์"
จากลูกค้าประจำ เขากลายเป็นคนที่สอนเธอว่า 90 คูณ 90 ซม อาจไม่ใช่แค่ผืนผ้า แต่เป็นกรอบของหนึ่งความรู้สึก และผ้าดิบน้ำหนักเบาผืนนี้อาจกำลังจำบางอย่างที่มนุษย์ลืมไปแล้ว
นี่คือเรื่องรัก ระหว่างคนขายผ้า กับ นักวิจัยผู้เชื่อในเวทมนตร์ของวิทยาศาสตร์ เรื่องของผ้าที่ทอความทรงจำ และคำถามที่ว่า
ถ้าเราสามารถสัมผัสรักได้จริง เรายังต้องพิสูจน์ไหมว่ามันมีอยู่จริง
นิยายซีรีส์ ผ้าดิบ 90 เซนติเมตร WOVEN
ฉันขายผ้าดิบ อย่างถูก 11 ปอนด์ หน้ากว้าง 90 ซม ราคาต่อหลา อยู่ที่ร้านชั้นสองของตึกแถวเก่าในสำเพ็ง ร้านไม่มีป้ายไฟ มีแต่ม้วนผ้าสีครีมวางเรียงบนชั้นไม้สักที่พ่อทิ้งไว้ให้ตั้งแต่ปี 2019
ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาแฟชั่น ครูศิลปะ หรือแม่บ้านที่อยากได้ผ้าไปทำถุงผ้าลดโลกร้อน พวกเขามักจะถามเหมือนกันหมดว่า 1 เมตรกับ 1 หลาต่างกันอย่างไร
ฉันก็จะยิ้มแล้วตอบว่า 1 หลามี 90 ซม ส่วน 1 เมตรมี 100 ซม ถ้าสั่ง 1 หลาจะได้ผ้าขนาด 90 คูณ 90 ซม พอดีเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส
ถ้าสั่ง 2 หลาก็จะได้ 180 คูณ 90 ซม ถ้าสั่ง 3 หลาก็จะได้ 270 คูณ 90 ซม หน้ากว้างมีเท่านี้ ไม่มีให้เลือกอย่างอื่น
จนกระทั่งวันอังคารปลายฝนปีที่แล้ว มีผู้ชายคนหนึ่งเดินขึ้นบันไดมาพร้อมร่มเปียก เขาอายุราว 30 ต้น ใส่เสื้อเชิ้ตสีเทาที่รีดเรียบเกินไปสำหรับอากาศกรุงเทพ
เขาชื่อ "ธีร์" เขาบอกว่าเขาเป็นนักวิจัย ไม่ได้บอกว่าวิจัยอะไร เขาชี้ไปที่ม้วนผ้าดิบ 11 ปอนด์แล้วพูดว่า เอา 1 หลา ตัดยาวต่อเนื่องนะครับ ไม่ต้องตัดแบ่ง
ฉันจำได้เพราะปกติคนจะสั่งตัดแบ่งเป็นชิ้น แต่เขาขอให้ผ้ายาวเป็นผืนเดียว ฉันวัด 90 ซม แรก ตัดด้วยกรรไกรใหญ่ เสียงผ้าขาดดังแคว่กเบา ๆ เขายืนมองเหมือนกำลังฟังเพลง
สัปดาห์ต่อมาเขากลับมาใหม่ สั่งเหมือนเดิม 1 หลา ตัดยาวต่อเนื่อง สัปดาห์ที่ 3 ก็เหมือนเดิม พอถึงครั้งที่ 4 ฉันเริ่มถามว่าพี่เอาไปทำอะไร
เขาตอบว่าเอาไปทดลอง เขาวางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะผ้าแล้วเปิดให้ดู ข้างในมีเครื่องสแกนเล็ก ๆ กับผ้าดิบผืนหนึ่งที่ดูเก่ากว่าของที่ร้านฉัน ผืนนั้นมีเส้นใยเรืองแสงจาง ๆ เหมือนฝุ่นดาว
เขาบอกว่าในโลกของเขาผ้าไม่ใช่แค่สิ่งทอ ในห้องแล็บที่มหาวิทยาลัย เขาและทีมกำลังพัฒนาเยื่อรับรู้ หรือ perceptual membrane ที่ทำจากฝ้ายดิบน้ำหนัก 11 ปอนด์พอดี
เพราะเป็นน้ำหนักที่แสงสามารถทะลุผ่านได้โดยไม่กระเจิงมากเกินไป และหน้ากว้าง 90 ซม คือความกว้างเฉลี่ยของลานสายตามนุษย์เมื่อมองตรงไปข้างหน้า
1 หลาจึงไม่ใช่หน่วยวัดความยาว แต่เป็นหน่วยวัดของประสบการณ์ 90 คูณ 90 ซม คือกรอบของหนึ่งช่วงเวลาที่สมองมนุษย์ประมวลผลได้ครบถ้วนในหนึ่งวินาทีครึ่ง
ฉันหัวเราะ บอกว่าเพ้อเจ้อแบบนี้ลูกค้าศิลปะก็พูดบ่อย แต่เขาจริงจัง เขาบอกว่าถ้าเอาผ้าดิบไปผ่านสนามแม่เหล็กความถี่ต่ำในขณะที่คนสวมใส่มันกำลังรู้สึกอะไรบางอย่าง เส้นใยจะจัดเรียงตัวตามรูปแบบคลื่นสมอง ความรู้สึกนั้นจะถูกทอเก็บไว้ ไม่ใช่บันทึกแบบวิดีโอ แต่เป็นการบันทึกวิธีที่เรารับรู้
หลังจากนั้นเราก็เริ่มคุยกันนานขึ้น เขามานั่งที่ร้านหลังปิด ช่วยฉันพับผ้า ฉันเล่าเรื่องพ่อที่สอนให้รู้จักผ้าดิบว่า ผ้าดิบคือผ้าที่ยังไม่โกหก เพราะยังไม่ผ่านการย้อม การฟอก การแต่ง เขาฟังแล้วบอกว่าในฟิสิกส์ก็มีแนวคิดคล้ายกัน ความจริงพื้นฐานที่สุดคือสิ่งที่ยังไม่ถูกสังเกต
ความรักของเราโตขึ้นช้า ๆ เหมือนผ้าที่ค่อย ๆ ยาวออกทีละหลา ทุกครั้งที่เขาซื้อ 1 หลา เราจะเอาผ้าผืนใหม่นั้นมาปูบนพื้นแล้วนั่งลงตรงกลาง เราเล่นเกมทายใจว่า ถ้าผ้าผืนนี้จำเราได้ มันจะจำอะไร ฉันบอกว่าจะจำเสียงกรรไกร เขาบอกว่าจะจำกลิ่นฝนบนร่ม
คืนหนึ่งเขาพาฉันไปที่แล็บใต้ตึกคณะวิทยาศาสตร์ ห้องนั้นเย็น มีกี่ทอผ้าขนาดใหญ่ไม่ใช่กี่ธรรมดา แต่เป็นโครงโลหะมีสายไฟพันรอบ
เขาเอาผ้าดิบ 11 ปอนด์ที่ซื้อจากฉันไปทั้งหมด 27 หลา มาเย็บต่อกันเป็นผืนยาว 2430 ซม แล้วขึงบนกี่ เขาบอกว่านี่คือความพยายามจะทอความทรงจำร่วมของเราสองคนให้เป็นรูปธรรม ถ้าสำเร็จ ผ้าจะเรืองแสงเมื่อเรานึกถึงกัน
ฉันวางมือลงบนผ้า รู้สึกอุ่นเหมือนผิวคน ธีร์กระซิบว่า ถ้าตัวตนคือเรื่องเล่าที่เราบอกตัวเองซ้ำ ๆ ผ้าผืนนี้อาจเป็นตัวตนที่สามของเรา
เช้าวันต่อมา เขาไม่มา ร้านเปิดแล้วปิดอีกสามวันก็ยังไม่มา โทรศัพท์ติดต่อไม่ได้ ที่แล็บปิดล็อก ยามบอกว่าไม่มีนักวิจัยชื่อธีร์ในระบบ ฉันกลับไปที่ร้านด้วยความรู้สึกเหมือนถูกตัดผ้ากลางผืน
สัปดาห์ที่ 5 มีพัสดุส่งมาที่ร้าน ไม่มีชื่อผู้ส่ง ข้างในเป็นผ้าดิบม้วนหนึ่งยาว 3 หลา พอดี 270 คูณ 90 ซม ผ้าดิบ 11 ปอนด์แบบเดียวกับที่ฉันขาย แต่เมื่อฉันคลี่ออก แสงจากหน้าต่างส่องทะลุเนื้อผ้า แล้วภาพก็ปรากฏขึ้นบนผ้า ไม่ใช่ภาพพิมพ์ แต่เป็นความทรงจำที่เคลื่อนไหว
ฉันเห็นตัวเองยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ กำลังวัดผ้าให้ลูกค้าคนหนึ่ง ลูกค้าคนนั้นคือฉันเอง มุมมองนี้ไม่ใช่ของฉัน ฉันเห็นมือของฉันยื่นกรรไกร เห็นรอยยิ้มของฉันจากระยะห่าง 1 เมตร แล้วฉันก็ได้ยินเสียงของธีร์พูดอยู่ในหัว ไม่ใช่จากลำโพง แต่จากเนื้อผ้า
เขาบอกว่า ขอโทษที่ไม่ได้บอกตั้งแต่แรก เขามาจากโครงการวิจัยชื่อ Loom ในปี 2041 โครงการพยายามแก้ปัญหาความเหงาในยุคที่มนุษย์อัปโหลดความทรงจำขึ้นคลาวด์จนลืมวิธีรู้สึกจริง
ทีมของเขาพบว่าผ้าดิบน้ำหนัก 11 ปอนด์เมื่อทอในสนามควอนตัมสามารถเก็บรูปแบบการรับรู้ได้สมบูรณ์ที่สุด
พวกเขาจึงส่งสิ่งที่เรียกว่า ตัวแทนรับรู้ ย้อนกลับมาในเวลา เพื่อหาคนที่ยังสัมผัสผ้าด้วยมือจริง ๆ อยู่
ธีร์คือตัวแทนนั้น ไม่ใช่คน แต่เป็นชุดข้อมูลที่ถูกทอให้เดินได้ ให้ซื้อผ้าทีละ 1 หลา เพื่อสร้างสายสัมพันธ์ที่แท้จริง ไม่ใช่ข้อมูล
ฉันนั่งลงบนพื้นร้าน มือสั่น ผ้า 3 หลาในมืออุ่นขึ้นเรื่อย ๆ ภาพเปลี่ยนไป คราวนี้ฉันเห็นธีร์ในแล็บปี 2041 เขานั่งอยู่หน้ากี่ทอผ้าขนาดมหึมา รอบตัวเขาไม่มีคน มีแต่ผ้าดิบหลายพันหลาแขวนลอยในอากาศ
เขากำลังร้องไห้ น้ำตาเขาไม่ได้ตกลงพื้น แต่ซึมเข้าไปในเส้นใย เขาพูดกับใครบางคนว่า ฉันเจอเธอแล้ว เธอชื่อพิมพ์ เธอขายผ้าดิบ 11 ปอนด์ หน้ากว้าง 90 ซม เธอสอนฉันว่าผ้าที่ยังไม่โกหกคือผ้าที่ยังไม่ถูกย้อม
ความรักที่ฉันคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญระหว่างคนขายผ้ากับนักวิทยาศาสตร์ กลายเป็นส่วนหนึ่งของการทดลอง แต่ความเจ็บปวดในอกฉันตอนนั้นจริงยิ่งกว่าทฤษฎีใด ๆ ฉันตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าที่สุด ฉันเอาผ้า 3 หลานั้นมาตัดเย็บเป็นเสื้อเชิ้ตตัวหลวม ใส่เอง
คืนนั้นฉันฝัน ไม่ใช่ฝันแบบปกติ ฉันอยู่ในห้องแล็บปี 2041 ยืนอยู่ข้างกี่ทอผ้า ธีร์หันมา ไม่ใช่ธีร์ที่ฉันรู้จัก ใบหน้าเขาละลายเป็นเส้นใย แล้วถักทอกลับเป็นใบหน้าฉันเอง เขาพูดด้วยเสียงของฉันว่า เธอไม่ได้ถูกหลอก เธอคือคำตอบ
ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมความเข้าใจที่ทำให้หัวใจหยุดเต้นไปครึ่งจังหวะ ผ้าดิบ 11 ปอนด์ที่ฉันขายมาตลอดชีวิตไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อบันทึกความทรงจำของมนุษย์ มันถูกสร้างมาเพื่อสร้างมนุษย์จากความทรงจำ
ในปี 2033 เกิดอุบัติเหตุในห้องแล็บ Loom ระบบพยายามอัปโหลดจิตสำนึกของนักวิจัยหญิงคนหนึ่งชื่อ "พิมพ์ดารา" เข้าไปในโครงข่ายผ้า แต่การถ่ายโอนผิดพลาด จิตสำนึกแตกกระจายเป็นเส้นใยฝ้ายดิบน้ำหนัก 11 ปอนด์ หน้ากว้าง 90 ซม พอดี
ทีมงานไม่สามารถดึงเธอกลับมาเป็นร่างได้ จึงต้องทอเธอกลับทีละหลา ทีละประสบการณ์
ร้านผ้าในสำเพ็ง พ่อที่สอนเรื่องผ้า ลูกค้าที่ถามเรื่องหลาและเมตร ทั้งหมดคือสภาพแวดล้อมจำลองที่ถูกทอขึ้นเพื่อให้จิตสำนึกที่กระจัดกระจายนั้นได้เรียนรู้การรับรู้ใหม่อีกครั้งผ่านการสัมผัส การวัด การตัด การขาย
ธีร์คือโปรแกรมดูแลที่ถูกส่งเข้ามาในรูปคนรัก เพื่อมอบประสบการณ์ที่เข้มข้นที่สุดให้แก่ผ้า นั่นคือความรัก
1 หลาเท่ากับ 90 ซม เท่ากับหนึ่งปีที่ฉันใช้ชีวิตในร้านนี้โดยไม่รู้ตัว ฉันอยู่มา 27 หลาแล้ว นั่นคือ 27 ปีของความทรงจำที่ถูกทอซ้ำ ผ้า 3 หลาสุดท้ายที่เขาส่งมาคือส่วนสุดท้ายของฉันที่ยังขาดอยู่ ความทรงจำของวันที่ฉันรู้ความจริง
ฉันลุกขึ้นยืนหน้ากระจกในร้าน ใส่เสื้อเชิ้ตที่ทำจากผ้าดิบ 3 หลา มองตัวเอง แสงเช้าส่องผ่านเนื้อผ้าบาง 11 ปอนด์ ฉันเห็นเส้นเลือดใต้ผิวหนังตัวเองเรืองแสงเป็นลายทอ ฉันยกมือขึ้นแตะแก้ม ความอุ่นที่ปลายนิ้วไม่ใช่ของผิวหนัง แต่เป็นของฝ้ายที่จำได้ว่าถูกรัก
โทรศัพท์ร้านดังขึ้น ฉันรับโดยอัตโนมัติ เสียงปลายสายเป็นเสียงผู้หญิงที่คุ้นอย่างประหลาด เธอพูดว่า สวัสดีค่ะ ต้องการสั่งผ้าดิบ อย่างถูก 11 ปอนด์ หน้ากว้าง 90 ซม 1 หลา ตัดยาวต่อเนื่องนะคะ
ฉันยิ้ม น้ำตาไหลลงบนผ้าดิบตรงหน้าอก ซึมลงไปเหมือนที่เคยเห็นในความทรงจำของธีร์ ฉันตอบกลับไปด้วยเสียงที่สั่นแต่ชัดเจนว่า ได้ค่ะ 1 หลา 90 คูณ 90 ซม พร้อมส่งวันนี้เลย
เพราะตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าตัวตนคืออะไร ความจริงคืออะไร การรับรู้คืออะไร เราไม่ใช่คนขายผ้าให้คนซื้อ เราคือผ้าที่กำลังซื้อตัวเองทีละหลา เพื่อจะได้มีโอกาสตกหลุมรักอีกครั้ง ในโลกที่ทอขึ้นจากความอ่อนโยนของฝ้ายดิบ 11 ปอนด์ หน้ากว้าง 90 เซนติเมตร ที่ยังคงไม่โกหกเหมือนวันแรกที่ถูกทอ
👍 ตัวละครจาก นิยายซีรีส์ ผ้าดิบ 90 เซนติเมตร WOVEN
พิมพ์ (พิมพ์ดารา) เพศหญิง
เจ้าของร้านผ้าดิบรุ่นที่สองวัย 30 ต้น ๆ ที่สำเพ็ง ดูเป็นคนปฏิบัติ จำตัวเลขแม่น 1 หลา = 90 ซม 1 เมตร = 100 ซม ได้ขึ้นใจ พูดน้อยแต่สังเกตมาก ยึดมั่นในความจริงที่จับต้องได้ เพราะโตมากับคำสอนของพ่อว่า "ผ้าดิบคือผ้าที่ยังไม่โกหก" จุดแข็งคือความอ่อนโยนแบบเงียบ ๆ ที่แสดงออกผ่านการพับผ้า การวัด การตัดให้ลูกค้า ความรักทำให้เธอกล้าตั้งคำถามกับสิ่งที่ตัวเองเชื่อมาตลอด และเป็นหัวใจของการเดินทางจากคนขายผ้าสู่การค้นหาว่า "ตัวตน" สร้างจากอะไร
ธีร์ (เพศชาย)
นักวิจัยจากโครงการ Loom ปี 2041 ที่ปรากฏตัวในร่างชายอายุราว 30 ปีใส่เชิ้ตเท่ารีดเรียบ ถือร่มเปียกมาซื้อผ้าดิบ 11 ปอนด์ทีละ 1 หลา ทุกสัปดาห์ บุคลิกสุขุม พูดช้า ใช้ภาษาวิทยาศาสตร์มาอธิบายความรู้สึกได้อย่างเป็นบทกวี เขาเป็นคนเชื่อมโลกเวทมนตร์ของการทอผ้าเข้ากับฟิสิกส์ควอนตัม มองผ้าไม่ใช่สินค้าแต่มองเป็น "หน่วยความจำ" มีความเศร้าลึกซ่อนอยู่ใต้แววตาอ่อนโยน และรักพิมพ์ด้วยวิธีที่ไม่ได้ครอบครอง แต่ค่อย ๆ สอนให้เธอรับรู้ตัวเองผ่านสัมผัส
พ่อ (ตัวละครความทรงจำ) เพศชาย
ไม่ได้ปรากฏตัวโดยตรง แต่ดำรงอยู่ผ่านคำสอนและชั้นไม้สักในร้าน เป็นตัวแทนของรากฐาน ความซื่อตรง และโลกอนาล็อกที่กำลังเลือนหาย ทำหน้าที่เป็นเสียงกระซิบทางศีลธรรมของเรื่อง
👍 บทวิจารณ์ นิยายซีรีส์ ผ้าดิบ 90 เซนติเมตร WOVEN
"ผ้าดิบ 90 เซนติเมตร" เป็นงานโรแมนติกที่กล้าผสมโลกเวทมนตร์แบบไทย ๆ เข้ากับ Philosophical Science Fiction ได้อย่างแนบเนียนโดยไม่ต้องพึ่งศัพท์เทคนิคหนัก ๆ
จุดเด่นที่สุดคือการเลือกวัตถุดิบที่ธรรมดาที่สุด ผ้าดิบ อย่างถูก 11 ปอนด์ หน้ากว้าง 90 ซม ราคาต่อหลา มาเป็นแกนกลางของปรัชญาว่าด้วยตัวตน ความจริง และการรับรู้
ผู้เขียนไม่บรรยายผ้าว่าเป็นของวิเศษ แต่ให้มันทำหน้าที่เหมือนที่มันเป็นจริงในร้านค้า คือถูกวัด ถูกตัด ถูกขายทีละ 90 คูณ 90 ซม แล้วค่อย ๆ เปลี่ยนการกระทำซ้ำ ๆ นั้นให้กลายเป็นพิธีกรรมทางความทรงจำ
ภาษาเรียบง่าย อ่านลื่นไหล เหมาะกับผู้อ่านทั่วไป แต่แฝงโครงสร้างแนวคิดที่ซับซ้อนไว้ใต้พื้นผิว ความรักระหว่างพิมพ์กับธีร์ไม่ได้ถูกเล่าด้วยฉากหวือหวา แต่เติบโตจากการนั่งพับผ้าด้วยกัน การฟังเสียงกรรไกร การจำกลิ่นฝนบนร่ม ทำให้โทนโรแมนติกอบอุ่นและจับต้องได้ แม้เมื่อเรื่องค่อย ๆ เลื่อนเข้าสู่มิติควอนตัมและการทอจิตสำนึก
สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้แตกต่างคือการ เปลี่ยนนิยามของคำว่า "ใครกำลังรักใคร" ทั้งสองครั้ง ผู้อ่านจะถูกบังคับให้ย้อนกลับไปอ่านรายละเอียดเล็ก ๆ ที่เคยคิดว่าเป็นแค่ข้อมูลสินค้า 1 หลา 2 หลา 3 หลา หน้ากว้าง 90 ซม แล้วพบว่ามันคือรหัสของตัวตนทั้งหมด
ในแง่ปรัชญา นิยายตั้งคำถามได้อย่างทรงพลังว่า ถ้าความทรงจำสามารถถูกทอเก็บไว้ในเส้นใย แล้วความรักที่เกิดขึ้นในสภาพแวดล้อมจำลองจะจริงน้อยกว่าความรักในโลกจริงหรือไม่ คำตอบของเรื่องไม่ได้ให้ผ่านบทบรรยาย แต่ให้ผ่านการกระทำสุดท้ายของพิมพ์ที่เลือกจะขายผ้าต่อไปทีละหลา
จุดที่อาจท้าทายผู้อ่านคือช่วงกลางเรื่องที่สลับจากบรรยากาศร้านผ้าสำเพ็งไปสู่ห้องแล็บอนาคตอย่างรวดเร็ว แต่ผู้เขียนประคองไว้ได้ด้วยการยึดมั่นในประสาทสัมผัส ความอุ่นของผ้า น้ำหนัก 11 ปอนด์ที่เบาในมือ ทำให้โลกทั้งสองไม่แยกขาดจากกัน
นี่คือตัวอย่างของการเขียน "นิยายสินค้า" ที่ยกระดับจากการขายของไปสู่การขายความหมาย ผ้าดิบไม่ได้เป็นเพียงพร็อพ แต่เป็นตัวละครที่มีวิวัฒนาการ มีความทรงจำ และมีความสามารถในการรัก
ผลงานจึงทั้งน่าอ่านในฐานะเรื่องรัก และน่าขบคิดในฐานะงานวิทยาศาสตร์เชิงปรัชญาเกี่ยวกับว่าเรากำลังเป็นผู้สวมใส่เรื่องราว หรือเป็นเรื่องราวที่กำลังสวมใส่เรากันแน่
ผ้าดิบ 11 ปอนด์ รุ่นประหยัด หน้ากว้าง 90 ซม (จำหน่ายเป็นหลา)
ผ้าดิบ 11 ปอนด์ รุ่นประหยัด หน้ากว้าง 90 ซม (ราคาต่อหลา) คือผ้าดิบเนื้อบาง 11 ปอนด์ยอดนิยมสำหรับงาน DIY ทำถุงผ้า กระเป๋าผ้า ซับใน งานสกรีน และงานฝีมือ ราคาถูกกว่าท้องตลาดเพราะจำหน่ายเป็นหลา ไม่ใช่เมตร
หน้ากว้างมาตรฐาน 90 ซม ทอแน่น ใช้งานง่าย สั่ง 1 หลาได้ผ้าขนาด 90x90 ซม เลือกได้ว่าจะตัดแบ่งชิ้นละ 1 หลา หรือตัดยาวต่อเนื่องตามจำนวนที่ต้องการ เหมาะทั้งมือใหม่หัดเย็บและร้านค้าที่ต้องการผ้าดิบราคาส่งเพื่อลดต้นทุน สต็อกพร้อมส่ง สั่งวันนี้ใช้งานได้ทันที
| รายการสเปก | รายละเอียด |
|---|---|
| ชื่อสินค้า | ผ้าดิบ 11 ปอนด์ รุ่นประหยัด |
| ประเภทผ้า | ผ้าดิบฟอกไม่ย้อม (เนื้อดิบธรรมชาติ) |
| น้ำหนักผ้า | 11 ปอนด์ (แบบบาง น้ำหนักเบา) |
| หน้ากว้าง | 90 ซม. (คงที่ ไม่มีขนาดอื่น) |
| หน่วยจำหน่าย | ราคาต่อหลา ไม่ใช่ต่อเมตร |
| การเทียบหน่วย | 1 หลา = 90 ซม. / 1 เมตร = 100 ซม. |
| ขนาดเมื่อสั่ง 1 หลา | 90 x 90 ซม. |
| ขนาดเมื่อสั่ง 2 หลา | 180 x 90 ซม. |
| ขนาดเมื่อสั่ง 3 หลา | 270 x 90 ซม. |
| ตัวเลือกการตัด | 1) ตัดแบ่งชิ้นละ 1 หลา / 2) ตัดยาวต่อเนื่องตามจำนวน |
| เหมาะสำหรับ | งาน DIY, ทำถุงผ้า, ซับใน, งานสกรีนทดลอง, งานฝีมือ, ผ้ารองวาด |