สูตรลอยน้ำ BUOYANT
สำหรับเขา มันไม่ใช่แค่โฟมลอยน้ำหนา 7.5 เซนติเมตร แต่คือฉนวนที่เก็บความร้อน คณิตศาสตร์ของแรงลอยตัว และความทรงจำของคนที่เคยออกแบบมัน
เมื่อลูกค้าประจำคนหนึ่งพลัดตกน้ำในคืนที่ดาวศุกร์ขึ้นตรงหัว การช่วยเหลือครั้งนั้นทำให้ภัทรได้สัมผัสกับสิ่งที่ซ่อนอยู่ในตะเข็บเสื้อเป็นครั้งแรก
และทำให้เขาต้องตั้งคำถามใหม่ว่า ร้านอาหารที่เสิร์ฟปลานึ่งมะนาวอย่างแม่นยำทุกจาน กำลังปรุงอะไรให้ทะเลอยู่จริงๆ
นิยายซีรีส์ สูตรลอยน้ำ BUOYANT
ผมไม่เคยคิดว่าเสื้อกั๊กชูชีพสีดำตัวหนึ่งจะกลายเป็นสมุดบันทึกของทะเล ผมชื่อ "ภัทร" อายุ 38 ปี เป็นเชฟและเจ้าของร้าน บ้านลอย ร้านอาหาร 12 ที่นั่งที่ไม่ได้ตั้งบนบก แต่ลอยอยู่บนแพเหล็กขนาด 12 คูณ 8 เมตร ห่างจากเกาะยาวน้อยไปทางตะวันตก 2.3 กิโลเมตร
ทุกเช้าผมต้องเช็คแอปพยากรณ์น้ำขึ้นน้ำลงที่ดึงข้อมูลตรงจากดาวเทียม Jason-3 ซึ่งวัดความสูงผิวน้ำด้วยเรดาร์อัลติมิเตอร์แม่นยำถึง 3.4 เซนติเมตร แล้วคำนวณร่วมกับรอบดวงจันทร์ 27.3 วัน และรอบโหนด 18.6 ปี เพื่อรู้ว่าวันไหนครัวจะเอียง 3 องศาเพราะคลื่น
ลูกน้องในครัว 4 คน ทุกคนต้องใส่เสื้อกั๊กชูชีพนีโอพรีน BAOSITY Fishing Pro ตลอดเวลาทำงาน ไม่ใช่เพราะผมกลัวกฎหมาย แต่เพราะพื้นครัวอยู่สูงจากน้ำแค่ 30 เซนติเมตร และเตาอินดักชัน 3,500 วัตต์ของผมปล่อยความร้อนทิ้งลงทะเลวันละหลายชั่วโมง
เสื้อตัวนี้ทำจากโพลีคลอโรพรีน หรือยางนีโอพรีน โครงสร้างเป็นโฟมเซลล์ปิด ข้างในมีฟองไนโตรเจนขนาด 50 ถึง 200 ไมครอนจำนวนหลายล้านฟอง ความหนาแน่นประมาณ 0.15 กรัมต่อลูกบาศก์เซนติเมตร มันจึงเบากว่าน้ำทะเลที่มีความหนาแน่น 1.025 กรัมต่อลูกบาศก์เซนติเมตร
ตามหลักอาร์คิมิดีส แรงลอยตัวเท่ากับน้ำหนักของน้ำที่ถูกแทนที่ เสื้อไซส์ L ของผมมีปริมาตรประมาณ 7.5 ลิตร ให้แรงลอยตัวเพิ่มเกือบ 75 นิวตัน พอให้คนหนัก 70 กิโลกรัมลอยโดยที่ปากอยู่เหนือน้ำได้นานกว่า 2 ชั่วโมง
ที่สำคัญคือค่าการนำความร้อนของมันแค่ 0.054 วัตต์ต่อเมตรเคลวิน หมายความว่าแม้น้ำ 28 องศา ร่างกายเราจะเสียความร้อนช้าลง 3 เท่าเมื่อเทียบกับเสื้อผ้าฝ้ายเปียก
ผมเลือก BAOSITY เพราะสายรัดกว้าง 5 เซนติเมตรกระจายแรงกดที่ไหล่ และมีเข็มขัดเป้าคู่ที่ล็อกไม่ให้เสื้อรูดขึ้นเวลาเราตกน้ำ
ลูกค้าประจำชอบแซวว่ามันดูเหมือนเสื้อกั๊กของหน่วยกู้ภัยมากกว่าของเชฟ ผมก็หัวเราะแล้วเสิร์ฟปลากะพงนึ่งมะนาวที่ผมซูวีที่ 56.5 องศาเซลเซียสพอดี 45 นาที ให้โปรตีนไมโอซินคลายตัวโดยไม่เสียน้ำ ก่อนจะราดน้ำยำที่เกิดปฏิกิริยาเมลลาร์ดจากเปลือกมะนาวเผา
คืนวันที่ 14 มีนาคม ลมตะวันตกเฉียงใต้พัด 22 นอต ดาวศุกร์ขึ้นเป็นดาวรุ่งทางทิศตะวันออกตั้งแต่ตี 4 ผมจำได้เพราะต้องใช้มันเช็คทิศก่อนเปิดระบบกรองน้ำ
"ลุงสมาน" อายุ 67 ปี ลูกค้าที่มานั่งโต๊ะริมแพทุกวันพฤหัส สั่งหอยนางรมสดเหมือนเดิม เขาลุกไปถ่ายรูปแล้วลื่นตกน้ำ เสียงตูมเบามากแต่ทุกคนได้ยิน ผมกระโดดตามโดยไม่ถอดผ้ากันเปื้อน เสื้อ BAOSITY สีดำรัดอกผมแน่น
น้ำเย็นกว่าที่คิด 27.1 องศา ผมคว้าแขนลุงสมานไว้ได้ใน 11 วินาที ตอนดึงเขาขึ้นบันไดเชือก ผมรู้สึกว่ามีอะไรแข็งๆ ที่ขอบล่างของเสื้อผม ตรงกระเป๋าซ่อนสายรัดที่ปกติผมไม่เคยใช้
ผมล้วงเข้าไปเจอแคปซูลพลาสติกใสขนาดเท่านิ้วก้อย ปิดผนึกด้วยอีพอกซีเรซิน ข้างในมีแผงวงจรเล็กๆ กับแบตเตอรี่ลิเธียม 3 โวลต์ และเมมโมรีการ์ด
กลับเข้าครัว ผมเช็ดมือแล้วเอาแคปซูลไปส่องใต้โคมไฟ ตัวอักษรเลเซอร์บนแผงเขียนว่า BAOSITY-04-TH-2022 ผมต่อเข้ากับคอมพิวเตอร์ของร้าน ไฟล์เปิดออกมาเป็นตารางตัวเลข 3 ปีเต็มนับจากเดือนมิถุนายน 2022
บันทึกทุก 10 วินาที อุณหภูมิ ความเค็ม pH และความดัน ทุกครั้งที่เสื้อตัวนี้เปียกน้ำ มันบันทึกอัตโนมัติ ผมไล่ดูตำแหน่งจีพีเอสในไฟล์ มันไม่ใช่แค่ที่ร้านผม แต่ขึ้นไปถึงตรัง ลงไปถึงสตูล มีจุดรวมกว่า 1,400 จุดทั่วอันดามัน
ผมโทรหา "ดร.อรุณ" เพื่อนเก่าจากภาคฟิสิกส์ทางทะเลจุฬา เขาหัวเราะแล้วบอกว่า ภัทร นายใส่เซนเซอร์ลอยน้ำมา 3 ปีโดยไม่รู้ตัวเหรอ BAOSITY ไม่ใช่แบรนด์ตกปลา มันย่อมาจาก Buoyancy Assisted Oceanic Sensor Integrated Textile Yield โครงการของกระทรวงอุดมศึกษาที่ฝังเซนเซอร์ราคาถูกในเสื้อชูชีพเพื่อให้นักตกปลาเป็นนักวิทยาศาสตร์พลเมือง
ไนโตรเจนในโฟมเซลล์ปิดของนีโอพรีนไม่ได้อยู่เฉยๆ มันแพร่ผ่านผนังเซลล์ช้าๆ ตามกฎของฟิค J เท่ากับลบ D คูณ dC/dx ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์จากน้ำทะเลจะค่อยๆ ละลายเข้าไปแทนที่ไนโตรเจนในอัตราไม่กี่นาโนโมลต่อวัน แผงวงจรจะวัดการเปลี่ยนแปลงความดันบางส่วน แล้วแปลงเป็นค่า pCO2 ย้อนหลังได้
ผมรู้สึกเหมือนโดนคลื่นซัดครั้งที่สอง ไม่ใช่เพราะความลับของเสื้อ แต่เพราะข้อมูลใน 18 เดือนหลังสุดที่มาจากร้านผม ค่า pH เฉลี่ยลดจาก 8.12 เหลือ 8.00 ความเปลี่ยนแปลง 0.12 หน่วยบนสเกลลอการิทึม
หมายถึง ไฮโดรเจนไอออนเพิ่มขึ้น 26 เปอร์เซ็นต์ กราฟอุณหภูมิก็สูงขึ้น 0.4 องศาในรัศมี 5 เมตรรอบแพ ทุกอย่างสอดคล้องกับเวลาที่ผมเปิดครัว ไม่ใช่กับแนวโน้มของทั้งอ่าว
ดร.อรุณส่งไฟล์เปรียบเทียบจากสถานีภูเก็ตมาให้ คาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศที่เมานาโลอาเพิ่มขึ้นปีละ 2.4 ppm เป็นเรื่องปกติ
แต่การเพิ่มขึ้นของ CO2 ละลายน้ำที่จุดของผมเร็วกว่า 4 เท่า สมการง่ายๆ CO2 บวก H2O กลายเป็น H2CO3 แล้วแตกตัวเป็น H บวก HCO3 ทำให้กรดขึ้น
ความร้อนทิ้งจากเตาอินดักชันและจากเครื่องล้างจาน 1.2 กิโลวัตต์ต่อชั่วโมงของผม ทำให้น้ำรอบแพอุ่นขึ้นเล็กน้อย ความอุ่นนั้นเร่งการหายใจของแพลงก์ตอนและหอยที่ผมเลี้ยงไว้ใต้แพ
พวกมันปล่อย CO2 มากกว่าที่น้ำเย็นจะดูดซับได้ตามกฎของเฮนรี ผมกำลังทำครัวซูวีปลาอย่างแม่นยำในขณะที่ครัวของผมเองกำลังตุ๋นทะเล
ผมเปิดลิ้นชักเก็บของเก่าของแม่ แม่ผมเป็นนักเคมีพอลิเมอร์ เสียไปเมื่อ 10 ปีก่อน ในกล่องมีสมุดบันทึกหน้าหนึ่งเขียนด้วยลายมือของเธอ
วันที่ 3 สิงหาคม 2011 โครงการเสื้อลอยตัวสำหรับชาวประมง ใช้โครงสร้างคลอโรพรีนแบบเชื่อมขวางด้วยกำมะถันเพื่อกักเก็บข้อมูลทางเคมีในระยะยาว ด้านล่างมีชื่อย่อ BAOSITY ที่เธอตั้งเอง เธอไม่ได้ทำเสื้อเพื่อขาย เธอทำเพื่อวัด
ลุงสมานที่ผมช่วยขึ้นมาจากน้ำเมื่อคืน เดินเข้ามาในครัวตอนเช้าพร้อมกาแฟกระป๋อง เขาวางเสื้อ BAOSITY สีฟ้าไซส์ L ของเขาลงบนเคาน์เตอร์แล้วพูดว่า ของลุงพังแล้ว ขอเปลี่ยนตัวใหม่ได้ไหม
ผมมองป้ายชื่อด้านในที่เย็บไว้ เห็นรอยด้ายเก่าๆ ปักว่า สมาน ผลิต 2019 ผมเพิ่งรู้ว่าลุงสมานคือหนึ่งใน 40 คนแรกที่แม่ผมแจกเสื้อให้ทดลองใช้ เขาใส่มาตลอด 6 ปีโดยไม่เคยรู้ว่ามันบันทึกทุกครั้งที่เขาออกเรือ
คืนนั้นผมทำเมนูสุดท้าย ไม่ใช่เพราะจะปิดร้านเพราะขาดทุน แต่เพราะผมเข้าใจแล้วว่าสูตรอาหารที่แม่นที่สุดก็แพ้สูตรเคมีของโลก
ผมใช้เสื้อชูชีพเก่า 2 ตัวที่มีนีโอพรีนมาหุ้มหม้อซูวีแทนฉนวนโฟมสังเคราะห์ นีโอพรีนหนา 7.5 เซนติเมตรเก็บอุณหภูมิที่ 63 องศาได้นิ่งกว่าเดิม 15 นาที ประหยัดไฟไป 0.3 กิโลวัตต์ชั่วโมง
ลูกค้าคืนนั้น 12 คนได้กินปลาเก๋านึ่งซีอิ๊วที่ผมบอกที่มาของทุกอย่างบนจาน ตั้งแต่ความเค็ม 32 psu ไปจนถึงค่า pH 8.00 ของน้ำที่เลี้ยงมัน
หลังปิดครัว ผมอัปโหลดข้อมูลทั้งหมดจากเสื้อ 17 ตัวที่ร้านเคยใช้ขึ้นสู่ฐานข้อมูลเปิดของโครงการ
ผมเปลี่ยนป้ายหน้าร้านจาก บ้านลอย เป็น ห้องทดลองลอยน้ำ BAOSITY ครัวสำหรับทดสอบอาหารในสภาวะแวดล้อมปิด เราจะไม่เสิร์ฟเพื่อความอร่อยอย่างเดียวอีกต่อไป แต่จะเสิร์ฟเพื่อวัด
สามเดือนต่อมา มีอีเมลจากองค์การอวกาศยุโรป พวกเขากำลังสร้างโมดูลครัวสำหรับสถานี Lunar Gateway และต้องการวัสดุฉนวนที่เบา ทนน้ำมัน ทนโอโซน และสามารถบันทึกการเปลี่ยนแปลงของก๊าซได้ในเวลาเดียวกัน
พวกเขาเจอเปเปอร์ของดร.อรุณที่อ้างอิงข้อมูลจากเสื้อของผม นีโอพรีนที่แม่ผมออกแบบเมื่อ 20 ปีก่อน มีอุณหภูมิเปลี่ยนสถานะคล้ายแก้วที่ลบ 40 องศาเซลเซียส ทำให้มันยังคงยืดหยุ่นในสภาวะแช่แข็งของห้องทดลองจำลองมหาสมุทรยูโรปาได้ดีกว่าโฟมทั่วไป
พวกเขาขอซื้อสิทธิบัตรและขอให้ผมเป็นที่ปรึกษาด้านอาหารสำหรับนักบินอวกาศ
ผมยืนบนแพเดิม มองดาวศุกร์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า นึกถึงลุงสมานที่ตอนนี้เป็นอาสาสมัครเก็บข้อมูลให้โครงการทุกสัปดาห์ เสื้อ BAOSITY ตัวใหม่ที่เขาสวมไม่มีเซนเซอร์แล้ว แต่มีแถบสะท้อนแสงที่ผมเย็บเองจากเศษผ้าใบเรือเก่า
ผมไม่ได้ช่วยเขาจากน้ำในวันนั้นเพราะโชคช่วย แต่เพราะแรงลอยตัว 75 นิวตันจากฟองไนโตรเจนหลายล้านฟองที่แม่ผมใส่ไว้ในยางคลอโรพรีนตั้งแต่ก่อนผมจะรู้จักคำว่าอูมามิด้วยซ้ำ
ผมปิดไฟครัว เหลือไว้แค่แสงจากหน้าจอที่แสดงกราฟ pH เรียลไทม์ เส้นสีแดงค่อยๆ ไต่ขึ้นจาก 8.00 เป็น 8.01 หลังจากเราลดเวลาเปิดเตาลง 2 ชั่วโมงต่อวัน
มันไม่ใช่การหักมุมของจักรวาล เป็นเพียงผลของสมการเล็กๆ ที่ทำงานเงียบๆ เหมือนยีสต์ในโดว์ขนมปัง และคืนนี้ผมจะเขียนสูตรใหม่ ไม่ใช่สูตรน้ำยำ แต่เป็นสูตรสำหรับเสื้อชูชีพรุ่นถัดไป ที่จะลอยได้ทั้งในน้ำทะเลแอนดามันและในทะเลมีเทนของไททันในสักวันหนึ่ง
👍 ตัวละครจาก นิยายซีรีส์ สูตรลอยน้ำ BUOYANT
ภัทร (เพศชาย, 38 ปี)
เชฟเจ้าของร้านลอยน้ำ "บ้านลอย" อดีตนักฟิสิกส์ทางทะเลที่ผันตัวมาทำอาหาร คาแร็กเตอร์เป็นคนละเอียดแบบนักวิทยาศาสตร์ ชั่งอุณหภูมิซูวีที่ 56.5 องศาเซลเซียสได้แม่นเท่ากับที่คำนวณแรงลอยตัวของโฟม มีความรู้สึกผิดแบบเงียบๆ และขับเคลื่อนด้วยความอยากเข้าใจมากกว่าอยากชนะ การเปลี่ยนแปลงของเขาจากคนที่ทำอาหารเพื่อรสชาติ ไปสู่คนที่ทำอาหารเพื่อบันทึกข้อมูล คือแกนของเรื่อง
2. ลุงสมาน (เพศชาย, 67 ปี)
ลูกค้าประจำโต๊ะริมแพ ชาวประมงพื้นบ้านที่ใส่เสื้อ BAOSITY มา 6 ปีโดยไม่รู้ความหมาย คาแร็กเตอร์เรียบง่าย ซื่อตรง เป็นตัวแทนของภูมิปัญญาท้องถิ่นที่ทำงานร่วมกับเทคโนโลยีโดยไม่ต้องมีทฤษฎี เขาเป็นสะพานเชื่อมระหว่างอดีตของโครงการกับปัจจุบันของภัทร และเป็นเหตุผลทางอารมณ์ที่ทำให้ข้อมูลวิทยาศาสตร์มีความเป็นมนุษย์
3. ดร.อรุณ (เพศชาย, วัย 40 ต้น)
เพื่อนร่วมรุ่นจากจุฬา นักสมุทรศาสตร์ภาคสนาม คาแร็กเตอร์เป็นคนพูดตรง ใช้ข้อมูลดิบจากดาวเทียม Jason-3 และกฎของเฮนรีมาอธิบายโลก ไม่ใช่ตัวช่วยวิเศษ แต่เป็นกระจกที่สะท้อนให้ภัทรเห็นว่าสิ่งที่เขาคิดว่าเป็นอุปกรณ์ความปลอดภัยนั้นคือเครื่องมือวัด
4. แม่ของภัทร (เพศหญิง, เสียชีวิตแล้ว)
นักเคมีพอลิเมอร์ผู้คิดค้นโครงสร้างนีโอพรีนเซลล์ปิดของ BAOSITY ตั้งแต่ปี 2011 ไม่ปรากฏตัวโดยตรง แต่มีอยู่ผ่านสมุดบันทึก สูตรยาง และแนวคิดเรื่องการให้ชาวประมงเป็นนักวิจัย คาแร็กเตอร์ของเธอคือวิสัยทัศน์ระยะยาว ความอดทนแบบนักวิทยาศาสตร์ที่ยอมให้ผลงานลอยอยู่ในทะเล 10 ปีโดยไม่มีชื่อ
👍 บทวิจารณ์ นิยายซีรีส์ สูตรลอยน้ำ BUOYANT
นิยายเรื่องนี้ หลอมรวม Hard Science Fiction เข้ากับ Restaurant Fiction แบบที่หาได้ยากในงานเขียนไทย ผู้เขียนไม่ใช้เสื้อชูชีพเป็นเพียงพร็อพ แต่ทำให้มันเป็นตัวละครทางเคมีจริงๆ
การอธิบายโพลีคลอโรพรีน การแพร่ของก๊าซตามกฎของฟิค ค่า pH ที่ลดลง 0.12 หน่วยซึ่งหมายถึงไฮโดรเจนไอออนเพิ่มขึ้น 26 เปอร์เซ็นต์ และแรงลอยตัว 75 นิวตันจากโฟมปริมาตร 7.5 ลิตร ล้วนถูกต้องตามหลักฟิสิกส์และเคมี ไม่ได้ถูกยกมาเพื่ออวด
แต่ถูกถักเข้าไปในการตัดสินใจของเชฟ เช่นการเลือกใช้เสื้อมาเป็นฉนวนซูวีเพื่อประหยัดไฟ 0.3 กิโลวัตต์ชั่วโมง
ด้านดาราศาสตร์ก็แม่นยำเช่นกัน การอ้างอิงรอบดวงจันทร์ 27.3 วัน รอบโหนด 18.6 ปี และการใช้ข้อมูลเรดาร์อัลติมิเตอร์จาก Jason-3 ทำให้ฉากทะเลอันดามันมีมิติเวลา ไม่ใช่แค่ฉากหลังสวยๆ
สิ่งที่ทำให้เรื่องโดดเด่นคือโทนแบบสายอาชีพบริการ อาหารไม่ได้ถูกบรรยายแบบแฟนตาซี แต่เป็นงานครัวจริง การควบคุมอุณหภูมิ การเกิดปฏิกิริยาเมลลาร์ดที่ 140-165 องศา การจัดการของเสียความร้อน 1.2 กิโลวัตต์ ทำให้ผู้อ่านที่ทำงานร้านอาหารรู้สึกว่านี่คือเรื่องของพวกเขา ไม่ใช่เรื่องของนักบินอวกาศ
โครงสร้างเรื่องทำงานได้ดีเพราะถูกปูด้วยข้อมูล ไม่ใช่ด้วยความบังเอิญ การเปิดเผยความหมายที่แท้จริงของ BAOSITY และการค้นพบต้นตอของปัญหาสิ่งแวดล้อม เปลี่ยนทิศทางของนิยายจากเรื่องเอาตัวรอดส่วนบุคคล ไปสู่เรื่องความรับผิดชอบเชิงระบบ โดยไม่ต้องอธิบายยืดยาว
จุดแข็งที่สุดคือภาษา เรียบง่าย อ่านลื่น ไม่ใช้ศัพท์เทคนิคพร่ำเพรื่อ แต่เมื่อต้องใช้ก็ใช้ถูก ตัวเลขทั้งหมดเป็นเลขอารบิก ทำให้ข้อมูลทางวิทยาศาสตร์อ่านง่ายสำหรับคนทั่วไป และยังคงความน่าเชื่อถือสำหรับคนสายวิทย์
นี่คือตัวอย่างของวิทยาศาสตร์ที่ไม่ได้อยู่บนยานอวกาศ แต่อยู่บนแพขายปลานึ่งมะนาว เป็นนิยายที่ทำให้เสื้อชูชีพราคาหลักร้อยบาทกลายเป็นเครื่องบันทึกประวัติศาสตร์ของมหาสมุทร และทำให้ครัวเล็กๆ กลายเป็นห้องทดลองที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ
เสื้อกั๊กชูชีพนีโอพรีน BAOSITY Fishing Pro ลอยตัวเยี่ยม ใส่สบาย ปลอดภัยทุกหมาย
เสื้อกั๊กชูชีพนีโอพรีน BAOSITY Fishing Pro คือเสื้อชูชีพสำหรับตกปลาและกีฬาทางน้ำที่เน้นปลอดภัยโดยไม่เทอะทะ โฟมหนา 7.5 ซม.เต็มตัวช่วยลอยตัวดี ระบายอากาศได้
สายรัดกว้างปรับกระชับพร้อมเข็มขัดเป้าคู่ล็อกแน่นไม่หลุด มี 3 สี 5 ไซส์ตั้งแต่ S ถึง 2XL ใส่สบายทั้งวัน พร้อมลุยทุกหมาย
| รายการสเปค | รายละเอียด |
|---|---|
| ชื่อสินค้า | เสื้อกั๊กชูชีพ ผ้านีโอพรีน สำหรับตกปลา [BAOSITY] |
| วัสดุ | ผ้านีโอพรีน + โฟมลอยตัวคุณภาพสูง |
| ความหนาโฟม | 7.5 ซม. เต็มตัว ช่วยควบคุมการลอยตัวและระบายอากาศ |
| สายรัด | สายรัดปรับได้แบบกว้างพิเศษ พร้อมหัวเข็มขัดล็อกแน่น |
| ระบบความปลอดภัย | เข็มขัดเป้าคู่ (Crotch Strap) ป้องกันเสื้อหลุดเมื่อตกน้ำ |
| การจัดเก็บ | สายรัดด้านล่างพับเก็บในกระเป๋าด้านในได้ ไม่เกะกะ |
| การใช้งาน | ตกปลา, แล่นเรือใบ, โต้คลื่น, พายคายัค, แคนู, ดริฟท์, วินด์เซิร์ฟ, ว่ายน้ำ, สกีน้ำ, กู้ภัย, เวคบอร์ด |
| ไซส์ S | 45 x 35 ซม. | เหมาะกับ 30–50 กก. (66–110 lbs) |
| ไซส์ M | 51 x 38 ซม. | เหมาะกับ 45–60 กก. (99–132 lbs) |
| ไซส์ L | 56 x 42 ซม. | เหมาะกับ 60–75 กก. (132–165 lbs) |
| ไซส์ XL | 63 x 50 ซม. | เหมาะกับ 75–100 กก. (165–220 lbs) |
| ไซส์ 2XL | 65 x 56 ซม. | เหมาะกับ 90–120 กก. (198–264 lbs) |
| สีที่มี | แดง, ฟ้า, ดำ (มีครบทุกไซส์ XS–2XL) |
| แพ็คเกจ | เสื้อกั๊กชูชีพ 1 ชิ้น |