ใสให้ตาย CLEAR
มีนา พนักงานโรงงานบรรจุภัณฑ์หมายเลข 7 ไม่เคยตั้งคำถามกับพลาสติกใส ที่เธอพับวันละหลายพันใบ จนกระทั่งเพื่อนร่วมกะหายตัวไป พร้อมซองประจำตัวที่ว่างเปล่า
เธอจึงต้องลงไปที่ชั้นใต้ดินที่ไม่มีอยู่ในแผนผัง เพื่อหาคำตอบว่า ทำไมผู้ดูแลที่ดื่มเลือดเป็นอาหาร ถึงบังคับให้มนุษย์มองเห็นทุกอย่างตลอดเวลา
นิยายซีรีส์ ใสให้ตาย CLEAR
เสียงนกหวีดจากหอตรวจดังขึ้นตอน 05.59 นาทีของทุกเช้าในเขตบางกะปิใหม่ ฉันลุกจากเตียงเหล็กเย็นเฉียบ หยิบซองแก้วใส OPP คริสตัล ไร้กาว ขนาด 3×6 นิ้วที่วางเรียงไว้ข้างหมอน ใส่บัตรประจำตัว ใส่เศษธนบัตรยี่สิบ ใส่รูปถ่ายแม่ที่ยิ้มก่อนปี 2140
ทุกอย่างต้องอยู่ในพลาสติกใส ตามพระราชบัญญัติความโปร่งใสฉบับที่ 9 ที่สภาใสประกาศไว้เมื่อ 23 ปีก่อน ไม่มีใครจำได้แล้วว่าเคยมีกระเป๋าผ้าหรือกล่องทึบ ทุกชีวิตในนครกระจกต้องพกพาความเป็นตัวเองให้คนอื่นมองเห็นได้ตลอดเวลา
ฉันชื่อ "มีนา" อายุ 29 ปี ทำงานที่โรงงานบรรจุภัณฑ์หมายเลข 7 ริมคลองแสนแสบที่ตอนนี้ไม่มีน้ำเหลือ มีแต่รางส่งซอง หน้าที่ของฉันคือหยิบซองแก้วจากสายพาน ตรวจรอยพับ แล้วนับใส่ลังตามขนาด
1.5×3 นิ้ว 150 ซองต่อแพ็คสำหรับใส่ยาเม็ด
2×3 นิ้ว 150 ซองสำหรับใส่เหรียญ
3×7 นิ้ว 45 ซองสำหรับธนบัตรห้าร้อยและหนึ่งพัน
ไปจนถึง 8.5×12 นิ้ว 10 ซองสำหรับเอกสาร A4
ทุกแพ็คต้องติดสติกเกอร์สีฟ้าที่มีตราสภาใส รูปตาเปิดอยู่กลางวงกลม
ผู้ดูแลขึ้นตรวจทุกบ่ายสาม พวกเขาไม่เดิน พวกเขาลอยต่ำเหนือพื้นประมาณครึ่งเมตร ผิวซีดเหมือนกระดาษแช่น้ำ ริมฝีปากคล้ำ ฟันบนยาวกว่าปกติเล็กน้อย พวกเขาไม่เคยพูดเสียงดัง แค่ยกมือแล้วซองในมือเราจะสั่นเบาๆ เหมือนรับรู้แรงดึงดูดบางอย่าง
เราเรียกพวกเขาว่า ท่าน แต่ทุกคนรู้ว่าพวกเขาคือ "แวมไพร์" ผู้ชนะสงครามอดอยากปี 2122 ที่ทำให้มนุษย์ยอมแลกเลือดหนึ่งหลอดต่อสัปดาห์เพื่อแลกกับไฟฟ้าและน้ำสะอาด
ฉันเกลียดซองแก้วตั้งแต่จำความได้ มันทำให้ความลับไม่มีที่ซ่อน แม่เคยบอกก่อนตายว่าโลกเก่าเคยมีลิ้นชัก มีตู้เซฟ มีไดอารี่ที่ล็อกได้ แต่ตอนนี้แม้แต่ผ้าอนามัยก็ต้องใส่ในซอง 2.5×8 นิ้วแล้วถือเดินผ่านเครื่องสแกนที่สถานี
ทุกครั้งที่เครื่องสแกนผ่าน แสงสีขาวจะวาดโครงร่างของสิ่งของในซองขึ้นบนจอใหญ่ให้ทุกคนเห็น
คืนหนึ่ง "ต้น" เด็กส่งของอายุ 17 ปีที่ทำงานกะเดียวกับฉัน กระซิบขณะเรานับซองขนาด 4×6 นิ้วว่าเขาเจอทางลงไปชั้น B3 ที่ไม่มีในแผนผัง เขาบอกว่าเห็นลังไม้เก่าๆ มีตราบริษัทหนึ่งจากปี 2026 ชื่อเดียวกับที่พิมพ์อยู่บนม้วนพลาสติกต้นทางของเรา
ฉันหัวเราะ บอกว่าบริษัทนั้นตายไปพร้อมกับโลกเก่าแล้ว แต่คืนนั้นฉันนอนไม่หลับ เสียงพับของซองในห้องพักรวม 32 คนดังเหมือนฝนตกบนหลังคาสังกะสี
สามวันต่อมาต้นหายไป ซองประจำตัวของเขาถูกพบวางอยู่บนสายพานหมายเลข 4 ข้างในมีเพียงธนบัตรยี่สิบบาทหนึ่งใบพับครึ่ง ไม่มีบัตร ไม่มีรูป ไม่มีเลือดหยดเล็กๆ ที่ปกติจะติดอยู่ที่มุมซองของทุกคนหลังการเจาะประจำสัปดาห์
ผู้ดูแลสองตนมายืนดู แล้วพยักหน้าให้เก็บซองนั้นใส่ถุงดำทึบซึ่งเป็นสิ่งเดียวในเมืองที่อนุญาตให้ทึบได้ ฉันจำรหัสบนถุงดำได้ 073-B3
ฉันตัดสินใจลงไปเองตอนเปลี่ยนกะ เวลา 02.14 นาที ฉันใช้บัตรของหัวหน้าแผนกที่ทำตกไว้ แตะผ่านประตูเหล็ก ชั้น B3 เย็นกว่าชั้นบนมาก อากาศมีกลิ่นเหล็กกับพลาสติกใหม่ บนชั้นวางสแตนเลสมีซองแก้วเรียงเป็นหมื่น หมื่นแสน ไม่ใช่ซองเปล่า
ทุกใบมีของเหลวสีแดงเข้มอยู่ข้างใน ขนาด 3×6 นิ้วสำหรับเลือดหนึ่งหน่วย ขนาด 3×7 นิ้วสำหรับสองหน่วย ขนาดเล็ก 1.5×10 นิ้วสำหรับตัวอย่างเด็ก ทุกใบปิดสนิทไม่มีกาวตามสเปก แต่ขอบถูกซีลด้วยความร้อนจนเป็นรอยใสเหมือนน้ำแข็ง
ตรงกลางห้องมีจอเก่าเปิดค้างอยู่ วิดีโอปี 2026 แสดงผู้หญิงในชุดแล็บคนหนึ่งกำลังพูด เธอชื่อมีนา เหมือนฉัน เธออธิบายว่า ซองแก้วใส OPP คริสตัล ไร้กาวที่บริษัทพัฒนาขึ้น ไม่ได้ทำมาเพื่อความโปร่งใส
แต่ทำมาเพื่อกักเก็บพลาสมา เนื้อพลาสติกมีโครงสร้างผลึกที่ยอมให้ออกซิเจนผ่านได้น้อยกว่า 0.03 เปอร์เซ็นต์ ทำให้เลือดคงสภาพได้นาน 72 ชั่วโมงโดยไม่ต้องแช่เย็น
และที่สำคัญที่สุด ฟันของแวมไพร์ไม่สามารถเจาะผ่านชั้นฟิล์มหนา 50 ไมครอนได้โดยตรง พวกมันต้องดูดผ่านผิวพลาสติกเท่านั้น
ฉันยืนนิ่ง ความจริงกระแทกเหมือนถูกน้ำเย็นสาดกลางอก มาตลอดชีวิต เราถูกสอนว่าซองแก้วคือเครื่องมือของเผด็จการที่อยากมองเห็นทุกอย่าง แต่จริงๆ แล้วสภาใสบังคับให้เราใช้ซองเพราะพวกมันต้องการให้เราเป็นขวดมีชีวิตที่พกพาง่าย สะอาด มองเห็นปริมาณเลือดได้จากระยะไกล ไม่ใช่เพื่อควบคุมความคิด แต่เพื่อควบคุมคุณภาพอาหาร
เราไม่ใช่พลเมือง เราคือบรรจุภัณฑ์
มือฉันสั่นจนทำซองขนาด 2.5×4 นิ้วใบหนึ่งตกพื้น มันแตกออก ของเหลวข้างในไม่ใช่เลือด แต่เป็นตัวอ่อนสีขาวขุ่นขนาดเท่าเมล็ดข้าวสาร ดิ้นอยู่บนพื้นแล้วมุดกลับเข้าไปในรอยพับของซองใบอื่น
วิดีโอตัดไปอีกไฟล์หนึ่ง เป็นบันทึกการประชุมของสภาใสปี 2130 เสียงแหบของท่านผู้ดูแลคนหนึ่งพูดว่า การให้มนุษย์ใส่ของทุกอย่างในซองใสทำให้ตัวอ่อนของพวกเราที่ฝังอยู่ในชั้นกาวร้อนของโรงงานสามารถแพร่ผ่านการสัมผัสได้ เด็กที่เกิดใหม่ไม่ต้องกัดอีกต่อไป แค่รับซองจากแม่
ฉันเข้าใจทันทีว่า ทำไมต้นหายไป เขาไม่ได้ถูกจับเพราะขโมยของ เขาเห็นตัวอ่อน
ฉันวิ่งกลับขึ้นมา พร้อมซองตัวอย่างขนาด 5×7 นิ้วที่ขโมยมาจากชั้น B3 ข้างในมีเลือดของฉันเองจากการเจาะสัปดาห์ที่แล้ว ฉันเทผงกระเทียมป่าที่แม่เคยซ่อนไว้ในซองใส่ยา 1.5×3 นิ้วลงไป เขย่า
แล้วเดินตรงไปที่หอตรวจกลางเมืองตอนเช้า ท่านผู้ดูแลสูงสุดที่เรารู้จักในชื่อ "ท่านรุ่ง" จะมารับการถวายเลือดประจำเดือนด้วยตัวเอง
ฉันยื่นซองให้ ท่านรุ่งยิ้ม ริมฝีปากแยกออก เห็นฟันยาวสองซี่ เขายกซองขึ้นสูง แสงไฟสีขาวจากเพดานส่องผ่านพลาสติกใสจนเห็นฟองอากาศเล็กๆ ลอยขึ้น เขาดูดผ่านผิวซองโดยไม่ต้องเปิด เสียงเหมือนหลอดดูดน้ำผลไม้
สามวินาทีต่อมา ร่างของเขากระตุก ผิวที่เคยซีดเริ่มเป็นสีเทาไหม้จากข้างใน เขาล้มลง มือเกาะขอบโต๊ะแล้วชี้มาที่ฉัน ดวงตาสีอำพันเบิกกว้าง ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะจำได้
เขาพูดด้วยเสียงที่แห้งเหมือนกระดาษเก่า ว่า มีนา เธอกลับมาอีกแล้วหรือ
ฉันถอยหลัง หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงในหู ท่านรุ่ง ไอออกมาเป็นฝุ่นสีเงิน แล้วกระซิบต่อ ก่อนที่ร่างจะสลายเป็นผงว่า เธอเป็นคนสร้างซองนี้ในปี 2026 เธอเสนอให้สภาใช้มันเพื่อยืดอายุเลือดมนุษย์ เพราะเธอรักมนุษย์คนหนึ่งที่เป็นแวมไพร์ เธออยากให้เขาอยู่โดยไม่ต้องฆ่า
เธอจึงฝังยีนของตัวเองลงในแม่พิมพ์พลาสติก เพื่อให้ทุกซองที่ผลิตออกมามีส่วนหนึ่งของเธอคอยกรองพิษ เธอตายไปแล้ว แต่เราชุบเธอขึ้นมาใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า ลบความทรงจำ ใส่ในร่างใหม่ ให้ทำงานในโรงงานที่เธอสร้าง เพื่อให้เธอได้มองเห็นผลของการประดิษฐ์ของตัวเองตลอดกาล
บนพื้นตรงที่ท่านรุ่งสลาย มีซองขนาด 8.5×12 นิ้วใบหนึ่งวางอยู่ ไม่ใช่ซองจากสายพานวันนี้ มันเก่า ขอบเหลือง ในนั้นไม่มีเลือด มีเพียงหัวใจมนุษย์ขนาดเท่ากำปั้น เต้นช้าๆ อยู่กลางของเหลวใส หัวใจนั้นเชื่อมต่อกับสายไฟบางๆ ที่โยงขึ้นไปบนเพดาน ไปยังหลอดไฟทั้งเมือง
ฉันคุกเข่าลง มือสั่น เมื่ออ่านป้ายเล็กๆ ที่ติดอยู่มุมซอง ตัวอักษรพิมพ์ด้วยเครื่องพิมพ์ดอทเมทริกซ์จากร้อยกว่าปีก่อน เขียนว่า ต้นแบบหมายเลข 0 มีนา 2026 สำหรับเก็บรักษา
เสียงไซเรน 05.59 ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่มีใครลุก ทุกคนในเขตมองขึ้นไปที่หลอดไฟที่เริ่มกระพริบ เพราะหัวใจในซองของฉันเต้นช้าลงทุกครั้งที่ฉันหายใจ ฉันยกซองขึ้นแนบอก ความอุ่นจากพลาสติกซึมผ่านเสื้อ
ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมซองต้องใส ทำไมต้องไม่มีกาว ทำไมต้องมีทุกขนาด เพราะมันไม่ได้ออกแบบมาเพื่อใส่ของ มันออกแบบมาเพื่อใส่ฉัน ใส่ความรู้สึกผิดของคนที่อยากช่วยทั้งสองเผ่าพันธุ์แล้วลงเอยด้วยการสร้างคอกที่สวยงามที่สุดในประวัติศาสตร์
ฉันเปิดซองออก อากาศเย็นจากชั้น B3 พุ่งสวนขึ้นมา หัวใจหยุดเต้นในวินาทีที่สัมผัสอากาศภายนอก แสงไฟทั้งเมืองดับพรึ่บพร้อมกัน ความมืดที่แท้จริงครั้งแรกในรอบร้อยปีปกคลุมนครกระจก เสียงกรีดร้องของผู้ดูแลดังขึ้นจากทุกหอคอย เพราะไม่มีเลือดกรองแล้ว พวกเขาหิว
และในความมืดนั้น ฉันได้ยินเสียงพับของซองแก้วนับล้านใบพร้อมกัน เหมือนฝนตกครั้งใหม่ ไม่ใช่จากเครื่องจักร แต่จากมือของมนุษย์ที่เพิ่งรู้ว่าตัวเองถืออาวุธอยู่ในมือมาตลอด
ซองขนาด 3×6 นิ้วสำหรับธนบัตร ตอนนี้ว่างเปล่า พร้อมจะใส่สิ่งเดียวที่แวมไพร์กลัวที่สุด
คืออากาศบริสุทธิ์ที่ไม่มีเจ้าของ
👉 ตัวละครจาก นิยายซีรีส์ ใสให้ตาย CLEAR
มีนา (เพศหญิง) อายุ 29 ปี
พนักงานโรงงานบรรจุภัณฑ์หมายเลข 7 ทำงานซ้ำซากจนนิ้วชา ภายนอกดูเชื่อฟังกฎของสภาใส แต่ลึกๆ เก็บความสงสัยไว้เงียบๆ เป็นคนช่างสังเกต จำรายละเอียดของซองแก้วได้ทุกขนาดตั้งแต่ 1.5×3 นิ้วไปจนถึง 8.5×12 นิ้ว มีบาดแผลทางใจจากการสูญเสียแม่และเพื่อนร่วมงาน ทำให้แรงขับเคลื่อนของเธอไม่ใช่ความกล้าหาญแบบฮีโร่ แต่เป็นความอยากรู้ว่า "ทำไมเราต้องใส"
ท่านรุ่ง (เพศชาย)
ผู้นำสูงสุดของเหล่าผู้ดูแล (แวมไพร์) ภาพลักษณ์สงบเยือกเย็น พูดน้อย เคลื่อนไหวช้าเหมือนลอย ไม่แสดงความรุนแรงตรงๆ แต่ใช้อำนาจผ่านระบบกฎหมายความโปร่งใส เป็นตัวแทนของเผด็จการที่นุ่มนวล สุภาพ แต่กินเลือดผ่านพลาสติกโดยไม่ต้องสัมผัสมนุษย์
ต้น (เพศชาย) อายุ 17 ปี
เด็กส่งของกะกลางคืน อยากรู้อยากเห็นเกินกว่าที่ระบบอนุญาต เป็นคนแรกที่ตั้งคำถามกับชั้น B3 และเป็นตัวจุดชนวนให้มีนาลงไปค้นหาความจริง มีความกล้าแบบวัยรุ่นที่ยังไม่ถูกทำให้ชินชา
แม่ของมีนา (ปรากฏผ่านความทรงจำ) เพศหญิง
เสียงจากอดีตที่เล่าเรื่องโลกก่อนปี 2140 ที่มีลิ้นชักและตู้เซฟ เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นมนุษย์ที่เคยมีพื้นที่ส่วนตัว
มีนา ต้นแบบปี 2026 (เพศหญิง)
นักวิทยาศาสตร์ผู้คิดค้นซองแก้วใส OPP คริสตัลรุ่นแรก ไม่ได้ปรากฏตัวตรงๆ แต่มีอยู่ผ่านวิดีโอและบันทึก เป็นคนมีความรักแบบขัดแย้ง อยากช่วยทั้งมนุษย์และแวมไพร์ จนสร้างสิ่งประดิษฐ์ที่กลายเป็นโซ่ในเวลาต่อมา
👉 บทวิจารณ์ นิยายซีรีส์ ใสให้ตาย CLEAR
นิยายเรื่องนี้หยิบของใช้ธรรมดาที่สุดอย่างซองแก้วใสแล้วเปลี่ยนให้กลายเป็นหัวใจของโลกดิสโทเปียได้อย่างน่าทึ่ง ผู้เขียนไม่ได้เล่าเรื่องแวมไพร์แบบล่าเหยื่อในปราสาท แต่ย้ายสนามรบมาอยู่ในโรงงานบรรจุภัณฑ์ ใต้แสงไฟนีออนและเสียงเครื่องซีลพลาสติก ความสยองจึงไม่ได้มาจากเขี้ยว แต่มาจากความเคยชินที่เรายอมใส่ทุกอย่างลงในพลาสติกใสโดยไม่ตั้งคำถาม
จุดแข็งที่สุดคือการสร้างโลกแบบเผด็จการเบ็ดเสร็จที่ไม่ต้องใช้ทหารหรือกำแพง สภาใสใช้เพียงกฎหมายข้อเดียวคือ "ทุกอย่างต้องมองเห็นได้" ซึ่งฟังดูมีเหตุผลจนคนอ่านเกือบจะเห็นด้วย การบรรยายดีเทลของขนาดซองตั้งแต่ 3×6 นิ้วสำหรับแบงค์ยี่สิบไปจนถึง 8.5×12 นิ้วสำหรับเอกสาร A4 ทำให้โลกสมจริงแบบน่าอึดอัด เหมือนเรากำลังทำงานบนสายพานเดียวกับมีนา
ตัวละครมีนาไม่ได้ถูกเขียนให้เป็นผู้กล้าตั้งแต่ต้น เธอเหนื่อย กลัว และทำตามระบบเพราะต้องรอด ความเปลี่ยนแปลงของเธอจึงค่อยเป็นค่อยไปและเชื่อได้ การปรากฏตัวของท่านรุ่งก็ไม่ใช่วายร้ายตะโกนดัง แต่เป็นความเย็นชาที่น่ากลัวกว่า เพราะเขาทำทุกอย่างอย่างสุภาพ
สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้โดดเด่นคือการใช้ไอเดียแวมไพร์มาผสมกับวิพากษ์ทุนนิยมการมองเห็น ทุกคนถูกทำให้เป็นสินค้าที่ต้องแพ็คสวย ไม่ใช่เพราะถูกบังคับด้วยกำลัง แต่เพราะถูกทำให้เชื่อว่านั่นคือความปลอดภัย ภาษาเรียบง่าย อ่านลื่นไหล ไม่มีศัพท์เทคนิคหนัก แต่ภาพที่ทิ้งไว้หลังอ่านจบคือความรู้สึกว่าพลาสติกใสที่เราใช้ทุกวันอาจกำลังมองเรากลับอยู่
"ใสให้ตาย" เป็นงานดิสโทเปียสยองขวัญที่ฉลาด ไม่พึ่งฉากเลือดสาด แต่พึ่งความกลัวที่เงียบกว่า คือการถูกมองเห็นตลอดเวลา และการค้นพบว่าสิ่งที่เราคิดว่าเป็นเครื่องมือควบคุม อาจเป็นสิ่งที่เราเคยสร้างขึ้นมาเองด้วยความรัก
ซองแก้วใส OPP คริสตัล ไร้กาว ไซส์ครบ จบในแพ็คเดียว
ซองแก้วใส OPP คริสตัล ไร้กาว ไซส์ครบ จบในแพ็คเดียว เป็นถุงแก้ว OPP ใส ไม่มีแถบกาว ผลิตจากพลาสติกเกรดใหม่ เนื้อใส หนา ไม่ยับง่าย มีให้เลือกมากกว่า 50 ขนาด ตั้งแต่ไซส์เล็ก 1.5×3 นิ้ว ไปจนถึงไซส์ใหญ่ 9×14 นิ้ว และขนาด A4 8.5×12 นิ้ว ครบทุกรุ่นยอดนิยม
พร้อมรุ่นหนา 50 ไมครอนสำหรับใส่ธนบัตรโดยเฉพาะ ขนาด 3×6 นิ้ว และ 3×7 นิ้ว รุ่นมาตรฐานทุกไซส์จำหน่ายในราคาแพ็คละ 20 บาท เหมาะสำหรับร้านค้าออนไลน์ ร้านเบเกอรี่ ร้านเครื่องเขียน ที่ต้องการซองแก้วคุณภาพดี ใช้งานง่าย ดูพรีเมียม
ซองแก้วใส OPP คริสตัล ไร้กาว ไซส์ครบ จบในแพ็คเดียว ตอบโจทย์คนแพ็คของทุกวัน
ถุงแก้วใสแบบไม่มีกาว หยิบใช้สะดวก ไม่เหนียวมือ ไม่ทิ้งคราบกาว มีครบทุกไซส์ที่แม่ค้าตามหา ทั้งไซส์ใส่แบงค์ 20 50 100 และ 500 1000 ไซส์ใส่บัตรประชาชน 62×90 มม. ไซส์ใส่การ์ด สติ๊กเกอร์ แมสก์ ขนม ไปจนถึงซองใส่เอกสาร A4 ไม่ต้องสั่งหลายร้านให้ยุ่งยาก ในราคาแพ็คละ 20 บาท ได้จำนวนเยอะ คุ้มค่า ช่วยให้สินค้าดูใส สะอาด น่าซื้อมากขึ้นตั้งแต่แรกเห็น
ซองแก้วใส OPP คริสตัล ไร้กาว – ไซส์ครบ จบในแพ็คเดียว ถุงแก้ว OPP ราคาถูก ขายปลีกในราคาส่ง แพ็คละ 20 บาท
มีให้เลือกหลายขนาด หลายความหนา ใช้งานได้อเนกประสงค์ ทั้งใส่ธนบัตร ใส่ของชำร่วย ใส่เครื่องประดับ ใส่เอกสาร ผลิตจากพลาสติกใสใหม่ 100% ไม่มีกลิ่น ฉีกขาดยาก มาพร้อมรุ่นหนาพิเศษ 50 ไมครอนสำหรับเก็บเงินโดยเฉพาะ และขนาดพิเศษสำหรับบัตรประชาชนและงาน A4 เป็นซองแก้วหลายขนาดที่ร้านค้าทุกรูปแบบเลือกใช้ เพราะครบ จบ สั่งครั้งเดียวได้ทุกไซส์
| สเปกสินค้า | รายละเอียด |
|---|---|
| ชื่อสินค้า | ซองแก้วใส OPP คริสตัล ไร้แถบกาว |
| วัสดุ | พลาสติก OPP ใส เกรดใหม่ |
| ลักษณะ | ไม่มีกาว, ใส เห็นสินค้าชัดเจน, สภาพใหม่ 100% |
| รุ่นหนา 50 ไมครอน (สำหรับธนบัตร) | 3×6 นิ้ว = 45 ใบ/แพ็ค (ใส่แบงค์ 20/50/100) 3×7 นิ้ว = 45 ใบ/แพ็ค (ใส่แบงค์ 500/1000) 4×6 นิ้ว = 40 ใบ/แพ็ค |
| รุ่นมาตรฐาน (แพ็คละ 20 บาท) |
1.5×3 นิ้ว = 150 ซอง 1.5×6 = 80, 1.5×8 = 70, 1.5×10 = 60 2×3 = 150, 2×6 = 70, 2×7 = 60, 2×8 = 55, 2×9 = 50, 2×10 = 45 2.5×3.5 = 100, 2.5×4 = 100, 2.5×5 = 70, 2.5×6 = 60, 2.5×7 = 50, 2.5×8 = 45, 2.5×10 = 35, 2.5×12 = 30 3×4 = 70, 3×5 = 60, 3×8 = 35, 3×9 = 35, 3×10 = 30, 3×12 = 25, 3×14 = 20 3.5×5 = 50, 3.5×6 = 40, 3.5×7 = 40, 3.5×9 = 30, 3.5×10 = 25 4×7 = 35, 4×8 = 30, 4×10 = 25, 4×12 = 20 4.5×6 = 35, 4.5×7 = 30 5×7 = 25, 5×8 = 20, 5×10 = 20, 5×12 = 15, 5.5×10 = 20 6×8 = 20, 6×9 = 20, 6×12 = 15 7×10 = 15, 7×11 = 15, 7×12 = 15 8×10 = 10, 8×11 = 10, 8×12 = 10, 8.5×12 = 10 (ขนาด A4), 9×14 = 10 |
| ขนาดพิเศษ | 62×90 มม. (ใส่บัตรประชาชน), 5.5×8 นิ้ว |
| การใช้งานแนะนำ | ใส่แบงค์, ใส่การ์ด, แพ็คขนม, ใส่เครื่องประดับ, ใส่เอกสาร A4 |