สายสามสิบเซนติเมตร Thirty Centimeters
ดาว นักบันทึกเสียงภาคสนาม และ ไท คนรักที่ไม่นิยามตัวเองว่าเป็นหญิงหรือชาย ขึ้นดอยผ้าห่มปกด้วยเป้าหมายง่ายๆ คือบันทึกเสียงนกปีกสั้นสีม่วงให้ได้ก่อนฤดูฝน
แต่พายุเดือนเมษายนเปลี่ยนเส้นทางเดินป่า 7 กิโลเมตรให้กลายเป็นทางน้ำป่า อุณหภูมิลดเหลือ 6 องศา วิทยุพัง โทรศัพท์เหลือแบต 4 เปอร์เซ็นต์ และในกระเป๋ามีเพียงสายสีดำยาว 30 เซนติเมตร หัวแจ๊ค 3.5 มม. PJ392 ข้างหนึ่งชุบทอง อีกข้างชุบเงิน
"สายสามสิบเซนติเมตร" คือ survival thriller ที่ไม่มีอาวุธ มีแต่ลวดทองแดง 3 core กับความรักที่ไม่ต้องการคำนิยาม เรื่องราวของการต่อวงจร ต่อแผล ต่อความไว้ใจ และต่อเสียงของคนที่เรารักให้ดังต่อไป แม้ป่าจะพยายามกลืนทุกอย่างให้เงียบลง
👉 นิยายซีรีส์ สายสามสิบเซนติเมตร Thirty Centimeters
ฉันจำได้ว่าวันที่ "ไท" ให้ของขวัญครบรอบ 2 ปี ไม่ใช่แหวน ไม่ใช่ดอกไม้ แต่เป็นสายเส้นเล็กสีดำยาว 30 เซนติเมตร หัวด้านหนึ่งเป็นแจ๊คตัวผู้ 3.5 มม. ชุบทอง อีกด้านเป็นตัวเมียรุ่น PJ392 ที่คนทำลำโพง DIY ชอบใช้กัน
ไท วางมันลงบนฝ่ามือฉันแล้วพูดด้วยรอยยิ้มแบบที่ทำให้ฉันรักเขามาตลอดว่า ถ้าวันไหนเสียงขาด ให้เอาสายนี้ต่อ ตอนนั้นฉันหัวเราะ เพราะฉันเป็นนักบันทึกเสียงภาคสนาม ส่วน ไท เป็นคนที่ไม่นิยามตัวเองว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เขาใช้คำว่า non-binary มาตั้งแต่มหาวิทยาลัย และให้ฉันเรียกเขาว่าไทเฉยๆ ไม่ต้องเติมสรรพนามให้ยุ่งยาก
เราอยู่ด้วยกันในห้องเช่าเล็กที่เชียงใหม่ มีเครื่องบันทึกเสียง 2 เครื่อง แบตเตอรี่สำรอง 4 ก้อน และความฝันว่าจะได้เสียงนกปีกสั้นสีม่วงที่ไม่มีใครเคยบันทึกได้ชัดที่ดอยผ้าห่มปก
เราออกเดินทางวันที่ 14 เมษายน รถกระบะส่งเราถึงปากทางเดินตอน 9 โมงเช้า ฟ้าเปิด แต่กรมอุตุฯ เตือนว่าจะมีพายุฤดูร้อนตอนบ่าย ฉันใส่สาย PJ392 เส้นนั้นไว้ในกระเป๋าหน้าของเป้ เพราะคิดว่าจะใช้ต่อไมค์ลาวาเลียร์เข้ากับเครื่องซูม H6
ไท สะพายเป้หนักกว่าเพราะมีวิทยุสื่อสารเก่าของพ่อที่เคยเป็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้ เราเดินขึ้นไป 7 กิโลเมตรจนถึงสันเขาที่ตั้งใจจะตั้งแคมป์ เสียงลมเริ่มเปลี่ยนตอน 15 นาฬิกา 23 นาที จากเสียงหวีดเป็นเสียงคำรามต่ำ แล้วฝนก็เทลงมาไม่ใช่เม็ด แต่เป็นม่านน้ำ
ดินถล่มเกิดตอนที่เรากำลังเก็บของ เสียงมันไม่ใช่เสียงดัง แต่เป็นเสียงดูด เหมือนป่าหายใจเข้าลึกแล้วกลืนทุกอย่างลงไป ฉันจำได้แค่ว่ามือของ ไท คว้าข้อมือฉันไว้แน่น แล้วเราทั้งคู่ก็ไถลลงมาตามร่องน้ำประมาณ 40 เมตร ลงไปหยุดที่แอ่งหินกลางลำห้วยที่ปกติแห้งในเดือนเมษายน
เป้ของฉันขาดสายสะพาย เครื่องบันทึกยังอยู่เพราะฉันผูกมันไว้กับเอวด้วยสาย PJ392 เส้นนั้นพอดี หัวทองมันขูดกับหินเป็นรอย แต่ไม่หัก ไท เลือดออกที่หน้าผาก แผลไม่ลึก แต่ตาข้างซ้ายบวมจนปิด
คืนแรกอุณหภูมิลดเหลือ 6 องศา เราไม่มีเต็นท์ มีแค่ผ้าใบกันฝนที่ขาดครึ่ง ฉันเอาเพาเวอร์แบงค์ที่เหลือไฟ 37 เปอร์เซ็นต์มาต่อกับไฟฉายคาดหัว แต่ขั้วมันหลวม ไท ถอดปลอก PVC ของสาย PJ392 ออกนิดหนึ่ง ใช้ลวดทองแดง 3 core ข้างในพันขั้วแบตเตอรี่กับไฟฉายให้แน่น
แสงสีขาวสว่างขึ้นมาอีกครั้ง เรานั่งกอดกันใต้ผ้าใบ ไท เล่าเรื่องตอนเด็กที่แม่พาไปตัดผมแล้วช่างถามว่าจะเอาทรงผู้ชายหรือผู้หญิง ไท ตอบว่าเอาทรงที่วิ่งแล้วไม่ติดหู ฉันหัวเราะทั้งที่ฟันกระทบกันเพราะหนาว
นั่นคือครั้งแรกที่ฉันเข้าใจว่าความรักของเราไม่ต้องการคำอธิบายเพิ่ม แค่ต้องการพื้นที่ปลอดภัย
เช้าวันที่สอง น้ำในห้วยขึ้นสูงจนเสียงดังเหมือนรถบรรทุกวิ่งไม่หยุด เราต้องข้ามไปอีกฝั่งเพื่อขึ้นสู่ทางเดินหลัก ไท เดินนำแล้วลื่น หินบาดน่องลึกประมาณ 3 เซนติเมตร เลือดไหลไม่หยุด ฉันฉีกเสื้อทำผ้าพันแผล แล้วใช้สาย PJ392 ที่เหลือความยาวเต็ม 30 เซนติเมตรมัดทับเป็นเงื่อนกดห้ามเลือด
หัวแจ๊คตัวเมียสีเงินเย็นเฉียบแนบกับผิวของเขา ฉันกระซิบว่าเจ็บไหม ไท ส่ายหน้าแล้วบอกว่าเจ็บน้อยกว่าตอนต้องเลือกว่าจะเป็นใครในสายตาคนอื่น
เราเดินตามรอยน้ำขึ้นไปจนเจอศาลาไม้เก่าของหน่วยพิทักษ์ป่าที่ถูกทิ้งร้างมา 3 ปี ข้างในมีวิทยุมือถือ Motorola รุ่นเก่าเสาอากาศหัก กับโทรศัพท์ของฉันที่แบตเหลือ 4 เปอร์เซ็นต์ ฉันนึกถึงสิ่งที่ ไท เคยสอนตอนซ่อมลำโพง ว่าสัญญาณเสียงกับสัญญาณวิทยุคือคลื่นเดียวกัน ถ้ามีตัวนำดีพอ
ฉันเอาสาย PJ392 เสียบหัวตัวผู้เข้าช่องหูฟังของวิทยุ แล้วเอาหัวตัวเมียแตะกับขอบเหล็กของโทรศัพท์ ใช้มันเป็นสะพานอากาศ ไท ช่วยจับปลายสายไว้แน่น มือเราสั่นเพราะหนาว
เสียงซ่าแตกออกมาเกือบ 2 นาที แล้วก็มีเสียงคนจริงๆ แทรกเข้ามา เป็นช่องกู้ภัยอุทยาน เสียงผู้ชายพูดเร็วว่า ทีม 2 ยืนยันพบร่างที่สอง บริเวณใต้หน้าผาห้วยแม่ม่าย ห่างจากจุดดินถล่มประมาณ 800 เมตร บัตรประชาชนระบุชื่อ ไท อายุ 28 ปี เพศกำกวม เสียชีวิตจากการกระแทกของแข็ง คาดว่าเสียชีวิตมาแล้วไม่ต่ำกว่า 36 ชั่วโมง กำลังนำร่างขึ้น
ฉันหันไปมอง ไท ที่นั่งอยู่ข้างฉัน มือยังจับสายสีดำเส้นนั้นอยู่ หน้าของพวกเขาซีดยิ่งกว่าความหนาว ไท ปล่อยมือจากสายแล้วพูดด้วยเสียงที่แหบที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยิน ว่าชื่อในบัตรนั้นเป็นของน้องฝาแฝด น้องที่ใช้ชื่อเดียวกันเพราะพ่ออยากให้มีคนสืบสกุล
น้องตายในเหตุระเบิดเปิดทางของบริษัทไม้มะค่าเมื่อ 2 ปีก่อนที่ห้วยนี้พอดี ไท เป็นคนขับรถขนอุปกรณ์ในวันนั้นและหนีมาโดยใช้บัตรของน้อง เปลี่ยนชีวิตเป็นนักอนุรักษ์เสียง เพราะอยากเก็บหลักฐานเสียงเลื่อย เสียงระเบิด ที่บริษัททำไว้ แล้วพาฉันมาที่นี่เพราะไฟล์เสียงในเครื่องของฉันมีค่าพอจะแบล็กเมล์ ไม่ใช่เพราะนกปีกสั้นสีม่วง
ฝนตกลงมาอีกรอบ คราวนี้หนักจนหลังคาสังกะสีสั่น ฉันอยากจะโกรธ อยากจะตะโกน แต่เสียงน้ำกลบทุกอย่าง สิ่งที่ฉันทำได้คือดึงสาย PJ392 ออกจากวิทยุแล้วกำไว้แน่น ทองที่หัวมันอุ่นขึ้นจากความร้อนในมือ เราตัดสินใจตอนนั้นเลยว่าจะไม่รอทีมกู้ภัยที่อาจมาถึงพรุ่งนี้ เราจะข้ามห้วยตอนนี้เลยก่อนที่น้ำจะสูงกว่าอก
การข้ามครั้งนั้นต้องใช้เชือกเปลที่เจอในศาลาผูกกับต้นไม้ฝั่งนี้ แล้วโยนปลายไปอีกฝั่ง แต่มันสั้นไปประมาณ 1 ฟุต ฉันเอาเข็มขัดของฉันต่อ แล้วก็ยังขาดอีกนิดเดียว ไท มองสายในมือฉันแล้วพยักหน้า เราใช้สาย PJ392 ความยาว 30 เซนติเมตรเป็นข้อต่อสุดท้าย ผูกเงื่อนประมง 3 ชั้น หัวทองกับหัวเงินถูกันจนเกิดรอยขีดเล็กๆ
ไท เป็นคนข้ามก่อนเพราะตัวเบากว่า น้ำเย็นระดับ 8 องศาตัดขาเหมือนมีด เขาหลุดมือตอนกลางลำห้วย ฉันเห็นมือของเขาจับสายสีดำเส้นนั้นไว้แน่นจนข้อนิ้วขาว แล้วดึงตัวเองขึ้นฝั่งตรงข้ามได้
ฉันข้ามตาม กลางทางเชือกสะบัด น้ำพัดแรงจนฉันคิดว่าจะหลุด แต่เสียงของ ไท ตะโกนชื่อฉันซ้ำๆ ไม่ใช่เสียงจากวิทยุ ไม่ใช่เสียงจากความทรงจำ เป็นเสียงจริงที่ทำให้ฉันกัดฟันดึงตัวขึ้นมาได้ เรานอนหมดแรงบนโคลน กอดกันโดยไม่พูดอะไรอีกเกือบชั่วโมง
เราเดินต่ออีก 4 กิโลเมตรจนถึงหน่วยพิทักษ์ที่มีสัญญาณโทรศัพท์ ไท ล้มลงตรงบันไดไม้ ฉันแบกเขาขึ้นหลัง เจ้าหน้าที่พาเราส่งโรงพยาบาลอำเภอฝาง ตอนนั้น ไท หายใจแผ่วมาก มือยังกำสาย PJ392 ไว้ไม่ปล่อย หมอเอาไปวางบนถาดสแตนเลสข้างเตียง
สองวันต่อมาฉันตื่นขึ้นมาบนเตียงคนไข้ ข้างนอกฝนหยุดแล้ว แสงแดดเดือนเมษายนส่องเข้ามาอุ่น พยาบาลบอกว่าทีมกู้ภัยพาฉันมาถึงคนเดียว ไม่มีใครอีกคนมาด้วย ฉันเถียงว่า ไท มาด้วยกัน เขาอยู่กับฉันตลอด
หมอเปิดเครื่องบันทึกเสียงของฉันที่อยู่ในเป้ซึ่งรอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์เพราะสายเส้นนั้นผูกไว้ ไฟล์เสียงยาว 71 ชั่วโมง ตั้งแต่วันที่เราขึ้นดอย
เขาเปิดให้ฉันฟังตรงช่วงคืนแรกหลังดินถล่ม มีแต่เสียงลม เสียงน้ำ เสียงฟันฉันกระทบกัน และเสียงฉันพูดคนเดียว ฉันได้ยินตัวเองถามว่า ไท เจ็บไหม ได้ยินตัวเองเล่าเรื่องตลก ได้ยินตัวเองร้องไห้แล้วเรียกชื่อ ไท ซ้ำๆ ไม่มีเสียงตอบกลับเลยแม้แต่ครั้งเดียว
หมอเลื่อนไปช่วงที่เราอยู่ในศาลา มีเสียงซ่าของวิทยุ แล้วมีเสียงฉันทำเสียงเลียนแบบเจ้าหน้าที่กู้ภัยพูดชื่อ ไท อายุ 28 ปี เพศกำกวม เสียชีวิต 36 ชั่วโมง ฉันจำได้ว่าตอนนั้นฉันเป็นคนพูดประโยคนั้นเอง เพราะฉันอ่านจากบัตรประชาชนเปียกน้ำที่อยู่ในกระเป๋าของ ไท ซึ่งฉันเพิ่งดึงออกมาจากโคลน
ความจริงคือ ไท กระแทกหินตอนถล่มครั้งแรกและไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย ฉันใช้เวลา 48 ชั่วโมงหลังจากนั้นอยู่กับร่างของเขา พูดคุยกับเขา กอดเขา เพราะถ้าฉันยอมรับว่าเขาจากไป ฉันก็จะยอมแพ้ต่อความหนาวด้วย
สาย PJ392 ที่ ไท ให้ไว้ในวันครบรอบไม่ได้เป็นแค่สายต่อเสียง มันเป็นสิ่งที่มือฉันจับไว้ตลอดเวลา เป็นตัวนำที่พาความทรงจำของ ไท ให้ยังคงเดิน พูด และหัวเราะอยู่ข้างฉัน ฉันใช้ลวดทองแดง 3 core ข้างในมัดแผลที่ไม่มีเลือดไหลแล้ว ใช้หัวทองต่อวิทยุที่ไม่มีถ่าน ใช้ความยาว 30 เซนติเมตรนั้นเป็นเหตุผลให้ฉันต้องผูกเงื่อนต่อไปอีกหนึ่งครั้งเสมอ
เจ้าหน้าที่คืนของให้ฉัน มีสายเส้นนั้นวางอยู่ในถุงซิปใส หัวทองเป็นรอยขูด หัวเงินบุบเล็กน้อย ปลอก PVC มีรอยไหม้ตรงที่ฉันลนไฟเพื่อให้ลวดโผล่ออกมา ฉันเอามันกลับบ้าน วางไว้ข้างเครื่องบันทึกเสียงตัวใหม่
ทุกครั้งที่ฉันออกไปทำงานภาคสนาม ฉันจะพกมันไปด้วย ไม่ใช่เพราะฉันต้องการสายต่อ แต่เพราะฉันต้องการจำไว้ว่ามนุษย์ไม่ได้เอาชนะธรรมชาติด้วยกำลัง เราเอาชนะด้วยการต่อบางอย่างที่ขาดให้กลับมาติดกันอีกครั้ง แม้จะยาวแค่ 30 เซนติเมตรก็ตาม
และในบางคืนที่ฝนตกหนักบนหลังคาสังกะสีเชียงใหม่ ฉันยังได้ยินเสียงของ ไท กระซิบข้างหูว่า ถ้าวันไหนเสียงขาด ให้เอาสายนี้ต่อ ฉันยิ้มแล้วตอบกลับไปในความว่างเปล่าว่า ได้ยินชัดเจนทุกคำ
👍 ตัวละครจากนิยายซีรีส์ สายสามสิบเซนติเมตร Thirty Centimeters
ดาว (เพศหญิง) อายุ ประมาณ 31 ปี
อาชีพ นักบันทึกเสียงธรรมชาติภาคสนาม
เป็นคนยึดเสียงเป็นที่พึ่งทางใจมากกว่าภาพ จำรายละเอียดเล็กๆ ได้ดี เช่น เปอร์เซ็นต์แบตเตอรี่หรืออุณหภูมิ มีความดื้อเงียบ ไม่ยอมแพ้ต่อสภาพอากาศ แต่เปราะบางเมื่อเกี่ยวกับความสัมพันธ์ เธอรักด้วยวิธีฟังมากกว่าพูด และใช้การเล่าเรื่องกับตัวเองเป็นกลไกเอาตัวรอดโดยไม่รู้ตัว
ไท (เพศnon-binary (กำกวมทางเพศ ไม่นิยามว่าเป็นชายหรือหญิง) อายุ 28 ปี
อาชีพเดิม คนขับรถขนอุปกรณ์ให้บริษัทสัมปทานไม้ / อาชีพใหม่ ผู้ช่วยบันทึกเสียงอิสระ
มือเย็น ใจนิ่ง ชำนาญงานช่างแบบ DIY ตั้งแต่การปอกสายไฟ 3 core ไปจนถึงการดัดแปลงวิทยุเก่า พูดน้อยแต่สังเกตมาก มีปมความรู้สึกผิดฝังลึกจากการสูญเสียน้องฝาแฝดที่ใช้ชื่อเดียวกัน ความรักของไทแสดงออกผ่านการกระทำเล็กๆ เช่น การให้สาย PJ392 ยาว 30 เซนติเมตรเป็นของขวัญ เพราะเชื่อว่าการถนอมเสียงคือการถนอมความทรงจำ
ไท (น้องฝาแฝด) เพศ non-binary
สถานะ เสียชีวิตก่อนเรื่องจะเริ่ม 2 ปี
ปรากฏผ่านบัตรประชาชนเปียกน้ำและความทรงจำของไท เป็นต้นเหตุของความรู้สึกผิดและการตัดสินใจทั้งหมดของไท
👍 บทวิจารณ์ นิยายซีรีส์ สายสามสิบเซนติเมตร Thirty Centimeters
"สายสามสิบเซนติเมตร" เป็น Survival Thriller ที่เลือกสู้กับธรรมชาติด้วยอุปกรณ์ที่เล็กที่สุดในกระเป๋า คือสาย AUX 3.5 มม. หัวทอง-หัวเงิน ไม่ใช่ปืน ไม่ใช่มีด แต่เป็นตัวนำสัญญาณ จุดนี้ทำให้เรื่องแตกต่างจากงานเอาตัวรอดทั่วไปทันที เพราะผู้เขียนเปลี่ยนการต่อสู้จากแรงกายเป็นการต่อสู้เพื่อรักษา "การเชื่อมต่อ" ทั้งในเชิงเทคนิคและเชิงอารมณ์
สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือการผสมแนวระทึกขวัญเข้ากับโรแมนติกแบบ non-binary ได้แนบเนียน ความสัมพันธ์ของดาวกับไทไม่ได้ถูกอธิบายด้วยป้ายหรือคำนิยามยืดยาว แต่ถูกแสดงผ่านการกระทำ เช่น การที่ไทใช้ลวดในสาย PJ392 พันขั้วไฟฉายให้ดาว หรือการที่ดาวจำอุณหภูมิ 6 องศาได้เพราะมือของไทเย็นกว่านั้น มันเป็นความรักที่ไม่มีบทบาททางเพศนำ แต่มีบทบาทของความไว้ใจนำ
โทนภาษาเป็นแบบบันทึกภาคสนามจริงจัง มีตัวเลขกำกับตลอด 37 เปอร์เซ็นต์ 4 เปอร์เซ็นต์ 800 เมตร 48 ชั่วโมง ทำให้ความตึงเครียดเพิ่มขึ้นแบบสารคดี ไม่ใช่แบบนิยายผจญภัยเกินจริง เสียงจึงกลายเป็นตัวละครที่สามของเรื่อง ผู้อ่านจะได้ยินเสียงฝน เสียงซ่า เสียงลวดขูดหิน ผ่านการบรรยายที่ประหยัดคำ
งานชิ้นนี้ประสบความสำเร็จในการใช้ของธรรมดาเป็นสัญลักษณ์ สายยาว 30 เซนติเมตรถูกใช้มัดแผล ต่อไฟ ข้ามห้วย และในที่สุดก็ต่อความทรงจำของผู้รอดชีวิตเข้ากับคนที่จากไปแล้ว การที่เรื่องไม่พยายามอธิบายปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ แต่ปล่อยให้ผู้อ่านตีความเองว่าเสียงที่ดาวได้ยินคืออะไร ทำให้ตอนจบมีน้ำหนักทางอารมณ์มากกว่าตกใจ
จุดที่อาจท้าทายผู้อ่านคือจังหวะเล่าแบบไหลต่อเนื่องไม่มีแบ่งบท ทำให้ต้องตั้งใจตามรายละเอียดเล็กๆ ที่จะกลายเป็นคำตอบในภายหลัง แต่นั่นก็เป็นเสน่ห์ของเรื่อง เพราะมันเลียนแบบประสบการณ์จริงของการหลงป่า ที่ไม่มีพักเบรกให้ตั้งหลัก
นี่คือนิยายที่ทำให้สายไฟเส้นหนึ่งกลายเป็นเครื่องมือเอาตัวรอด เป็นของขวัญวันครบรอบ และเป็นภาษารักของคนสองคนที่นิยามตัวเองต่างจากกรอบเดิม เป็นงานที่ทั้งหนาวเหน็บและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน และทิ้งคำถามไว้หลังอ่านจบว่า บางครั้งสิ่งที่ทำให้เรารอด ไม่ใช่สิ่งที่เราถืออยู่ในมือ แต่เป็นเสียงของใครบางคนที่เรายอมฟังต่อไปแม้จะไม่มีเสียงตอบกลับมาแล้วก็ตาม
สายต่อ AUX 3.5 มม. PJ392 ตัวผู้-ตัวเมีย หัวทอง/หัวเงิน 30cm สำหรับงานลำโพง DIY
สายต่อ AUX 3.5 มม. PJ392 ตัวผู้-ตัวเมีย หัวทอง/หัวเงิน 30cm สำหรับงานลำโพง DIY เป็นสายสัญญาณเสียงที่ช่าง DIY และคนเล่นเครื่องเสียงเลือกใช้มากที่สุดตอนนี้ เพราะเป็นหัว aux to aux แบบตัวเมีย 3 ระดับ งานซ็อกเก็ต PJ392 แท้ ตัวนำ 3 core ทองแดงเต็ม เสียงใส เบสแน่น ไม่จี่ไม่ฮัม
มีให้เลือกทั้งหัวชุบทองและหัวชุบเงิน ยาว 30cm พอดีสำหรับต่อลำโพง ตู้บลูทูธ แอมป์จิ๋ว หรือทำสายพ่วงหูฟัง ปลอก PVC ทนงอ ทนร้อน ประกอบง่าย บัดกรีติดไว ใครกำลังหาสาย aux ลำโพง DIY ที่เสียงดีในราคาประหยัด รุ่นนี้คือคำตอบที่คุ้มและจบในเส้นเดียว
| รายการสเปก | รายละเอียด |
|---|---|
| ชื่อสินค้า | สายสัญญาณเสียงอ่อนนุช 3.5 มม. ตัวผู้ถึงตัวเมีย PJ392 |
| รุ่น | PJ392 / PJ 392 |
| ประเภทสาย | AV AUX Audio Cable, Cables & Converters |
| ความยาวสาย | 30 cm |
| หัวต่อ | แจ๊ค 3.5 มม. ตัวผู้ 3 ระดับ (TRS) + ตัวเมีย 3 ระดับ |
| ความยาวปลั๊ก | 53.5 มม. |
| สีหัวแจ๊ค | ทอง / เงิน |
| สีสายไฟ | ดำ |
| โครงสร้างลวด | 3 core, 7/0.15 |
| เส้นผ่านศูนย์กลางสาย | 3.5 มม. |
| วัสดุปลอก | PVC |
| ตัวเลือกสินค้า | หัวตรง-ทอง 30cm, หัวตรง-เงิน 30cm, หัวงอ-ทอง 30cm, หัวงอ-เงิน 30cm, pj392-ทอง, pj392-เงิน |
| การใช้งานหลัก | สายต่อลำโพง DIY, ซ็อกเก็ต Aux, อะแดปเตอร์หูฟัง, เชื่อมต่อสัญญาณเสียงสเตอริโอ |
| จุดเด่น | สาย AUX ดี เสียงดี เบสแน่น นำสัญญาณเสถียร |